Laten vallen door m'n naasten

Heb je een vraag of verhaal maar bestaat er nog geen forum waar dat thuishoort? Dan kun je die hier stellen of vertellen!
Gesloten
Hibalila
Newbie
Newbie
Berichten: 1
Lid geworden op: 10 dec 2013, 13:35

10 dec 2013, 17:41

Beste lezers,


Ik ben een vrouw van in de twintig. Ik ben op een zeer jonge leeftijd met mijn tante naar Nederland gekomen. Mijn biologische ouders zijn in mijn land van herkomst. Ik ben opgevoed door mijn tante en oom. Ik zie hun ook als mijn ouders, doordat zij mij altijd als hun kind hebben opgevoed. Mijn tante is de zusje van mijn vader. Als kind heb ik nare dingen ervaren. Seksueel misbruik is mij al best vroeg als kind overkomen door een kennis van mijn oom en een oudere neef. Verder werd ik best wel gepest op school. Al vanaf de kleuterklas t/m groep 8 basisschool. Ik was het buitenbeentje. Het pesten ging voornamelijk om mijn huidskleur. Ik wist wel hoe ik voor mezelf moest opkomen, hierdoor had ik ook wel respect gecreëerd, maar het deed het pesten nooit helemaal stoppen. Op de middelbare school heb ik er weinig last van gehad. Verder ben ik vanaf het begin van mijn puberteit totdat ik volwassen werd op foute manieren aangeraakt door mijn oom. Hij stoeide met mij en speelde met mij, maar raakte mij ook aan op plekken waar een zogenaamde vader niet hoort te komen. Zoals o.a. mijn borsten. Het was alsof het heel onschuldig was, maar er zijn gewoon grenzen. Je kan best stoeien, maar je raakt bepaalde plekken niet aan. Dat is gewoon te walgelijk voor woorden. Ik heb zelfs een keer toen ik 13/14 was geschreeuwd dat hij mij heeft aangerand. Ik was boos. Hij overtuigde mij dat het niet zo was, en dat ik beter niks tegen mijn tante moet zeggen, anders zou ze verkeerde conclusies trekken. Maar daarna ging het gewoon door. Door mijn dommigheid en naïviteit heb ik er niet al te veel bij stil gestaan, totdat ik volgens mij 20 werd. Ik besefte wederom dat dit gewoon niet kon. Toen had ik me er weer over uitgesproken. Hij was compleet in shock en vertelde mij dat het totaal onschuldig was. Sindsdien heeft hij mij denk ik ook met rust gelaten. We hebben sindsdien dus niet meer gestoeid. Ik herinner me een keer dat mijn tante binnen kwam en ons zag stoeien. Ze liep daarna weg. Even later kwam mijn oom naar mij en zei dat mijn tante gezegd zou hebben dat hij niet zo met mij moest spelen, anders zou ik misschien zeggen dat hij mij misbruikt.

Nu aantal jaren erna, besef ik eigenlijk hoe ontzettend fout het is geweest wat hij gedaan heeft. En wat voor mij eigenlijk ook enorm shockerend is is de opmerking van mijn tante. Want hoe kon ze zoiets zeggen? Zou ze hem niet moeten aanspreken op zijn gedrag!? Dit raakt mij heel diep enorm diep, het maakt me ontzettend verdrietig en teleurgesteld. Ik ben het vertrouwen in hun kwijt geraakt sinds dit besef. Ik heb mijn tante vorig jaar aangesproken op deze opmerking. Ze reageerde woedend en verbaasd over hoe ik zoiets kon verzinnen. Volgens haar had zij die opmerking nooit gemaakt. Mijn oom stond erbij, hij was helemaal in shock en zwoer op alles wat hij lief had dat hij nooit dat heeft gezegd tegen mij. En toen zat ik daar, ik was de leugenares. Beide totaal niet geïnteresseerd in mijn emoties. Ik was woedend weg gegaan van huis en heb een week geslapen in verschillende hotels. Uiteindelijk ben ik terug gekomen, omdat mijn tante een nicht van mij had ingeschakeld en had gevraagd om met mij te praten zodat ik weer thuis zou komen. Maar ze had er niet bij verteld wat de reden was waarom ik was weggegaan. Uiteindelijk ben ik maar weer thuis gekomen. Zowel mijn tante en oom compleet in tranen en blij dat ik weer terug was. Mijn tante vroeg mij nooit meer zoiets te doen als ik haar geen hartstilstand wil bezorgen. Zowel mijn oom en tante zijn over het algemeen heel erg betrokken met mij geweest. Met mijn school, mijn leven, met alles wat ik doe. Ze zijn altijd enorm bezorgd als er maar ook iets mis zou zijn met mij. Ze hebben mij in het gezin opgenomen als 1 van hun eigen kinderen. Niemand in de omgeving weet dat hun niet mijn ouders zijn. Ze willen mij nooit het gevoel geven dat ik er niet bij hoor. Daarnaast merk ik aan mijn oom dat hij meer van mij houdt dan van zijn eigen kinderen. Hij luistert best goed naar mij en probeert altijd naar te streven dat ik tevreden ben. Al met al mijn hele leven lang hebben ze mij echt het gevoel en de indruk gegeven dat ze ontzettend veel van mij houden, net zoveel als van hun eigen kinderen. En het gaat altijd spontaan.

Maar waar ik me enorm om verbaas is dan, hoe komt het? Hoe komt het dat je zegt van een kind te houden, maar dat je dit kind compleet hebt laten vallen wanneer het toe doet (dit refereert naar mijn tante)!?. En hoe komt het dat je zegt een vader voor me te zijn, je ook merendeels zo gedraagt, maar dat je mij wel gedurende mijn tienerjaren ondertussen hebt ‘misbruikt’!? Ik woon nog steeds thuis, maar voel me niet thuis hier.

Ik ben niet gelukkig. Ik ben onzeker, ik heb de drang en de neiging dat ik alsmaar liefde moet krijgen. Ik maak me altijd enorm druk om wat andere van mij denken. Daarom pas ik mezelf zoveel mogelijk aan de ander.

Ik heb laatst een relatie moeten beëindigen, omdat mijn tante en oom de relatie niet konden accepteren. Hij had niet dezelfde afkomst als ons, dus was het niet acceptabel. Als ik ermee verder zou gaan liep ik de risico dat ik ze kwijt zou raken. En daarbij stonden mijn biologische ouders er ook niet achter. Ik heb het toch beëindigd, omdat ik een man niet boven mijn ouders wilde plaatsen.

Ik ben hier enorm verdrietig over, en hierdoor komen alle andere onuitgesproken issues naar boven. De dingen die ik als bagage met me meedraag. Ik voel me doodongelukkig en in de steekgelaten. Soms denk ik overdrijf ik? Zie ik het allemaal te negatief? Ik heb niemand met wie ik dit kan delen, mijn kan adviseren. Ik heb mijn korte levensverhaal hier nu gezet, zodat ik even mijn hart kon luchten :(.


Groetjes
siobhan
Full Member
Full Member
Berichten: 124
Lid geworden op: 14 jun 2011, 21:09

24 dec 2013, 17:43

Hibalila dit is zoveel wat jou is aangedaan dat er moeilijk een advies of iets dergelijks gegeven kan worden.
Ik kan alleen zeggen: ga naar je huisarts en praat er over, zij zullen weten waar jij het best naar toe kan met je problemen.
Het sexueel misbruik in je vroege jeugd en alles wat er zich daarna heeft afgespeeld daar zal je psychische hulp bij nodig hebben.
Pas als je dit een plekje kan geven zul je je weer wat gelukkiger en sterker kunnen voelen. Als je een mannelijke huisarts heb en je vind dit moeilijk vraag dan aan de assistente wat je kan doen.
Ik wens je heel veel sterkte toe!
Lieve groetjes siobhan
Gesloten