Ik hoop hier een lotgenootje te vinden ....

Botten, rug, spieren etc
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

13 jul 2016, 19:37

Hallo Pisang,ik was bij mijn eerste rugoperatie 31 jaar en de tweeling was toen 6 jaar en half.Ze werden s'morgens in de voorbewaking van de school afgezet door mijn man,en s'avonds als laatste in de nabewaking opgehaald...Ze waren de klok rond van huis.Ik heb hier toen 3 maanden plat op de zetel gelegen ,mocht er enkel uit om te plassen..Aangezien we hier nog maar een jaar woonden kenden we op dat moment de buren niet genoeg om hun om een gunst te vragen.Iedereen deed zijn kindjes naar school,wandelden voorbij,maar jammer genoeg kwam niemand vragen of ik blij zou zijn indien ze ze meebrachten van school om 15u10 ipv 19u..Ik heb toen massa's tranen gelaten.Op een dag heb ik radeloos de opvang gebeld,op een woensdagnamiddag of ze mijn kindjes tegen betaling wilden brengen...ze hebben het 1 keer gedaan.Ik begrijp zo goed je verhaal,of beter nachtmerrie die je beleefd.Ook ik kon niks met mijn tweeling doen,ze niet helpen met wassen,ze niet aankleden,er gewoonweg enkel kunnen zijn vanop mijn zetel!Verder moest ik nadien 3 maanden revalideren...rolstoel...2 krukken...1 kruk...en uiteindelijk weer leren normaal lopen.Opgehaald door het busje van de mutualiteit,gedropt in het ziekenhuis,revalidatieoefeningen doen,en opnieuw naar huis met busje als die dan al op tijd waren,anders zat ik daar in mijn rolstoeltje te wachten in de gang...zielig en genant!Bah,en nu 17 jaar later lijkt de nachtmerrie zich te herhalen...Ik schreef vandaag in mijn dagboek hoe ik weer zover ben kunnen belanden...hier komt het...

Ventje en dochter zijn de deur uit en ik heb net gedaan met stofzuigen en dweilen…Amaai wat een opdracht! Moeilijk en moeizaam…op het gemak…het duurt bijna 2x zolang als anders,maar ik heb het klaar gespeeld !Ik moet aanvaarden dat alles voortaan trager gaat en niks nog “op een rappeke”…Tijdens het poetsen malen mijn gedachten…Hoe kan je het raden…inderdaad….”het rusthuis”…”mijn” jobke…waar ik me gecreveerd heb!”Weldone ”…je zit nu met de gebakken peren!Ik ga even terug in de tijd en besef dat alles 1 volledig jaar op wieltjes liep…Het probleem deed zich voor niet lang na dat men overging tot het opstarten van een eetgroepje op de 4e verdieping.De logica was ver te zoeken,aangezien de hulpbehoevende oudjes met zware lompe eetstoel naar boven moesten gebracht worden,terwijl ze allemaal verbleven op de 3e verdieping.De zelfstandige bewoners waarvan er veel verbleven op de 4e verdieping,gingen namelijk hun middagmaaltijd verorberen op de 3e verdieping.Iemand die hier het nut van inziet?Toegegeven de eetruimte is groter en gezelliger,maar voor het gemak van mij kwam dit even slecht uit!Verschillende keren heb ik dit gemeld! Verscheidene keren heb ik dit “probleem” aangekaart…Resultaat? Geen oren naar!De vaak volgepropte kleine bewonerskamers maken het zeer moeilijk om met een rolstoel of eetstoel te maneuvreren…Elke keer opnieuw moesten de oudjes vanachter hun tafeltje gehaald worden,gedraaid…gesleurd…vooruit…achteruit…tot de wielen goed stonden en we eindelijk “bollen” konden…Op naar de lift…de bocht in…opnieuw duwen om ze in de lift te krijgen en sleuren om ze er even later opnieuw uit te halen…Boven uit de lift halen en opnieuw wringen om ze de eetkamer in te duwen en fatsoenlijk aan de tafel te laten zitten…GVD!!!!Ik heb het nog zo vaak gezegd,dat dit zo fout was!!!!Na de maaltijd…zelfde ritueel…maar dan in omgekeerde volgorde en richting…Eens de menskes op hun kamer geplaatst waren…snel de megalompe etenskar ophalen,de lift in duwen en vervolgens op het gelijkvloers draaien en keren richting keuken om de taak tot een goed einde te brengen.Als ventje dit leest zal er waarschijnlijk wat zwaaien…maar…als je solliciteert en je beperkingen aangeeft dan hoop je dat ze er ook rekening mee zullen houden…Wanneer je merkt dat men er toch geen oren naar heeft,dan ga je op den duur je grenzen verleggen om erbij te horen..Ik…uitziende als een “schijtkont”…opgetut en steeds een poging doe om zo verzorgt mogelijk voor de dag te komen kan toch wel meer dan enkel dat?Op den duur ga je het zelf geloven…Wel de “schijtkont” is geveld…Ze is nu terug bij af! Ventje heeft al dikwijls gezegd dat als ik nu nog ergens wil gaan werken,ik me aan een “klop op mijn kop” mag verwachten! Dus dit betekent zoveel als “mission completed”…dus NJET tegen werken!Herstellen is de boodschap en hopen dat alles goedkomt…
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

15 jul 2016, 07:37

Vrijdag 15 juli….De eerste zomermaand zit er al voor de helft op…het weer is nog niet stralend geweest zoals je verwachten zou van een vakantiemaand,maar als ik echt eerlijk mag zijn…”het lijkt me niet te boeien”.Eerlijker nog….ik ben blij de geluiden van het plonzen in zwembaden,kindjes in de tuin bij de buren,gelach en gekeuvel bij barbecueweer niet te moeten aanhoren…Kortom,hoe minder ik besef dat iedereen aan het genieten is van die 2 welverdiende congémaanden hoe liever ik het heb!Zelf wens ik dat we al een flink stuk verder in het jaar waren,zodat ik eindelijk weet waar ik in hemelsnaam aan toe ben.Wat me te wachten staat?Hoe ik hier doorspartel…Komt er een operatie,facetinfiltratie…of herstel ik als bij wonder op “eigen benen”…(1 been )?De onwetendheid knaagt en bezorgt me onnodige stress,die ik kan missen als kiespijn
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
Pisang
Newbie
Newbie
Berichten: 49
Lid geworden op: 03 jul 2016, 17:21

17 jul 2016, 08:04

Och Strompelke, wat een toestand toch! Soms kun je zo veel onbegrip krijgen en ik snap heel goed dat je vanuit je emotie die brief gestuurd hebt. Als ik jou was, zou ik het nu even laten voor wat het is en jezelf focussen op jou! Je hebt je energie en kracht al hard genoeg nodig en je hebt je handen vol aan jezelf.

Eerst beter en pijnvrij worden en laat de rest maar in hun eigen sop gaar koken! Als je je hart wilt luchten, doe dat dan maar lekker op het forum! Je mag me ook een pb sturen als je je ei kwijt wilt, geen probleem!

De 22e heb je de scan toch? Ik vond dit op een belgische website:

Soms zijn bemoedigende woorden echter niet voldoende, maar we zullen een patiënt nooit verplichten,’ gaat Van Gucht verder. ‘Dat heeft trouwens geen zin, want iemand die panikeert, blijft niet perfect stil liggen. Is de angstaanval té erg, dan beginnen we er gewoon niet aan. Op dat moment zal de behandelende arts moeten uitmaken wat de beste oplossing is voor zijn patiënt. Hij kan eventueel een kalmeringsmiddel voorschrijven, of samen met de patiënt beslissen om de scan onder lichte narcose te laten uitvoeren. Elke week voorzien we op de afdeling radiologie een halve dag om scans te nemen onder gehele verdoving. Een groot deel van die patiënten zijn kinderen, omdat die zich hoe dan ook moeilijk twintig minuten kunnen stilhouden, maar het kan evengoed met patiënten met claustrofobie.

Gezien jouw angst, zou ik het bespreekbaar maken en aangeven dat je staat op algehele narcose.

Succes en geniet van je zondag!

Liefs,

Pisang
Laatst gewijzigd door Pisang op 17 jul 2016, 08:05, 1 keer totaal gewijzigd.
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

17 jul 2016, 18:28

Helaba Pisang,ben jij al terug? Was jij niet op weekend vertrokken naar die dokter die je zou kunnen helpen?Hoe is het afgelopen? Ik hoop zo erg dat ze je kunnen helpen,dat je heel binnenkort met dat klein Pisangske de deur uit kan gaan en genieten van alles en nog wat! Ik wens ook je ventje veel sterkte toe.Net als die van jou,heeft die van mij ook al traantjes gelaten.Ze zien er enorm van af om ons zo te zien sukkelen he. Ik had vrijdag zoveel schaambotpijn door mijn bekkeninstabiliteit dat ik er compleet door zat.Ik verwelkomde hem van een ganse dag werken met een tranenwaterval ...niet te doen! Ik weet dat het niet zou mogen,want zo is het niet prettig om thuis te komen,maar ik was compleet op van de pijn! Op zijn aanraden heb ik de afgebouwde medicatie opnieuw verdubbelt,met als gevolg dat ik een zeer goeie dag heb vandaag en heb er dan ook meteen van geprofiteerd om nog maar eens te gaan eten. Ik kan hier zo van genieten "onder vrienden"Bedankt voor je bijdrage ivm angst onder de NMR,ik laat je via mijn dagboekfragmentje lezen wat ventje zaterdag voor me gedaan heeft...hier komt het!

Omstreeks 8u vertrekken we richting ziekenhuis waar we een afspraak hebben om “mijn nachtmerrie”…”die grote,wrede mij zo angstvallig bangmakende machine” te gaan bekijken..Ik vond op het internet een uitnodiging voor mensen met een panische claustrofobische angst “ik dus”dat men een kijkje kon komen nemen om al een idee te creëren van wat ons te wachten stond!Ik heb die kans met beide handen gegrepen,schrik had ik al dus verliezen kon ik niet..Het kon alleen maar beteren..We werden ontvangen door een uiterst zachte jongeman…heel rustig en gedetailleerd uitleggend wat zo’n onderzoek inhield! Ik stelde hem voor een “normale” mens uiterst “paniekerige” vragen…zoals :”indien dit? Of indien dat? En kreeg op alles het antwoord waarop ik hoopte of verwachte…Het heeft ventje extra tijd gekost om ons te verplaatsen,maar hij bewees me er een grote dienst mee…De schrik is min of meer gehalveerd…Ik heb nu gezien waar ik zal verblijven,en wat ik zal ondergaan..Ik beloof plechtig dat ik mijn uiterste best zal doen om dit onderzoek tot een goed resultaat te leiden…Het ding dat ik om mijn nek en hoofd zal krijgen met antennes op die in verbinding staan met de machine zal ik trachten te tolereren.Het peertje waarop je kan duwen als je in paniek slaat niet meenemen…zodat de verleiding herleid is naar nul…Ik heb trouwens mijn beschermengel mee..”mijn eigen ventje” die meekijkt om te zien of alles prima verloopt en zal ingrijpen als de nood het hoogst is…Ik wil dat ventje fier op me kan zijn na afloop,dus ik MOET slagen voor de NMR!

Ge leest het he...gelukkig heb ik mijn ventje,waar ik zo hard op steunen mag....ik hoop voor jou hetzelfde,tot de volgende keer...hou je goed he!
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

19 jul 2016, 20:20

Vandaag had mijn dochter een dagje vrijaf en aangezien ze haar wenkbrauwtjes ging laten trekken in het koopcentrum hier bij ons,besloot ik die van mij ook maar eens onderhanden te laten nemen.De confrontatie met de buitenwereld was hard....zoveel verandert op een maand tijd! Winkels weg...winkels bij...mensen hollen,rennen,zijn gejaagd....Heb ook nog nooit zoveel mensen in rolstoelen gezien...zijn er altijd al geweest,maar nooit vielen ze me zo erg op als vandaag!Dus er zijn mensen die er nog slechter aan toe zijn dan ik..Ik stap wel "strompelig en met een kruk",maar ik stap! Traag en onzeker,maar ik kom er ook!Ik was blij eens buiten te zijn,en heb van contentement een pannekoek met ijs naar binnen gewerkt,t'was toch tijd om even te pauzeren met mijn "zware poot"...dus mooi en smakelijk meegenomen!Het deed me goed te wandelen...ik voel het...Hoop dat jullie ook niet te veel pijn hebben gehad vandaag,ik gun het iedereen van harte.
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

21 jul 2016, 17:38

Vandaag...België viert zijn nationale feestdag! Iedereen vertoeft wel ergens...op een terras,een restaurant...maakt een uitstap of een ommetje...en ik...ik ga naar "place de ma fauteuil"! Ben die zetel zo beu als koude pap!Had gehoopt vandaag eens buiten te geraken om mijn zinnen te verzetten,maar ben niet verder geraakt dan de living! :mad:Ik ben boos...boos op de wereld die geniet van het verlof! Boos op mijn lichaam omdat het me in de steek laat...boos op mezelf!Morgen die bangelijke NMR doorstaan is het enige waar ik vandaag aan denken kan! Hoe ik mijn best zal moeten doen om niet te panikeren...en MOET slagen voor het onderzoek! Er hangt te veel vanaf...Ik had gisteren een slechte dag,voor de zoveelste keer werd me duidelijk gemaakt dat er hier binnenin in mij iets goed "mis" gaat.Mijn "weinige echte"vriendinnen steunen mij...ze sturen vandaag al smsjes met moedbetuigingen voor morgen...keilief vind ik het,ik zal er zeker aan denken!Ik hoop dat ik hen een berichtje kan sturen nà afloop met de mededeling dat ik geslaagd ben voor de test,zodat ze fier op me kunnen zijn!Wanneer ik dit onderzoek tot een goed einde kan brengen,zal ik het mede aan hen te danken hebben die me zoveel peptalk hebben gegeven.Morgen deze tijd is alles achter de rug...nu nog even op mijn tandjes bijten,de nacht doorkomen en morgen zeer flink zijn is de boodschap...
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
rowie
Hero Member
Hero Member
Berichten: 619
Lid geworden op: 21 jun 2013, 22:13

21 jul 2016, 20:52

Ik weet zeker dat jij morgen trots kan zijn op jezelf!!

Succes en sterkte morgen.
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

21 jul 2016, 22:17

Ik wou dit via PB sturen,maar er werd me gemeld dat je box volzit....dus dankjewel via hier!

Dankjewel,maar ben momenteel zo aan het panikeren...Ik hoop zo erg dat ik mijn angst onder controle kan houden ,want de vorige 2x heb ik gebleit als een klein kind,en dat voor iemand van 48 jaar,genant he!Ik zal mijn best doen:wub:
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
rowie
Hero Member
Hero Member
Berichten: 619
Lid geworden op: 21 jun 2013, 22:13

21 jul 2016, 22:23

Map weer leeg ;-)

Snap dat het voor jou heel moeilijk is. Hoop dat je het op kunt brengen, Nog twee maanden wachten is ook lang. Geef het aan, slik een kalmeringsmiddel..... ik duim voor je dat het gaat lukken.
Angst heeft niks met leeftijd uit te staan, schaam je hiervoor niet!
Pisang
Newbie
Newbie
Berichten: 49
Lid geworden op: 03 jul 2016, 17:21

22 jul 2016, 01:38

Succes Strompelke! Het gaat zeker goed komen! Ik ga voor de duimen! Laat het over je heen komen en bedenk
goed waarvoor je het doet! Je moet van de vreselijke pijn af en weer kunnen genieten van het leven!

Zet 'm op!

Liefs,

Pisang
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

22 jul 2016, 11:04

Hoera,hoera,hoera,het is gelukt,het was weliswaar op het randje,heb bewust het alarmpeertje niet in mijn hand genomen,maar op mijn buik laten liggen voor het geval dat....Ik ben dankzij jullie steun en die van mijn weinige echte vriendinnen,maar in het bijzonder door mijn allerliefste ventje die ik nu nog liever zie (als dat nog kan),hierdoor geraakt!Ik had het geluk 2 zeer zachtaardige verplegers te hebben,ze hadden begrip en stelden me op mijn gemak.Ik kreeg een helm over mijn hoofd met spiegeltje en daardoor zag ik mijn ventje staan aan het uiteinde van de tafel...Hij pinkte af en toe een oogje,en ik stak mijn duimpje op dat het ging! Ik zag dat hij fier was en tevens gelukkig dat ik het overwon!Heb continu gedacht...volhouden,dan is iedereen fier...dan kan ik het op het forum schrijven,dan kan ik het vertellen...enz De ontlading erna was zoooo groot,ik heb de verplegers bedankt voor hun vriendelijkheid,in de wachtzaal zitten bekomen van contentement..Ontlading,geluk...euforie,ik heb het allemaal gevoeld...Vanaf het ziekenhuis zijn we naar de bakker gereden...de liefde van de man gaat door de maag nietwaar?Ik had een lekkere verse aardbeientaart laten maken met bovenop een groot stuk marsepein met de boodschap "BEDANKT"! Want bedanken wil ik mijn ventje,omdat hij de ernst van de situatie inschat en me overtuigd heeft nu onder de nmr te gaan en geen 2 maanden verloren te laten gaan!Het is allemaal een beetje melig,maar zo voel ik het aan...Wanneer iemand goed voor je is,is een bedankje meer dan zeker op zijn plaats! Dus,dankjewel dames x
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
Pisang
Newbie
Newbie
Berichten: 49
Lid geworden op: 03 jul 2016, 17:21

22 jul 2016, 15:09

Graag gedaan Strompelke! Daarvoor zijn we er toch, nietwaar? Om je te steunen op de moeilijke momenten! En je vindt hier ook veel begrip, ik vind dat zelf ook heel fijn!

Ben blij dat het zo goed gegaan is met de NMR! Wanneer krijg je de uitslag?

Xx
rowie
Hero Member
Hero Member
Berichten: 619
Lid geworden op: 21 jun 2013, 22:13

22 jul 2016, 15:19

Super!!! Trots op jezelf zijn meid! Scheelt weer 2 maand wachten en een angst overwonnen!
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

22 jul 2016, 15:24

Merciekes dames....nu dinsdag om 14u30 naar de neuroloog om de uitslag,en 4 augustus naar de neurochirurg...maar...ik hou jullie zeker en vast op de hoogte! Wens jullie nog een fijne en pijnloze dag toe x
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

23 jul 2016, 15:30

Hier zit ik terug achter mijn pc-tje,contact makend met de virtuele wereld...vind mezelf op dit ogenblik een beetje zielig omdat ik niet goed weet wat te doen om een prettig gevoel te ervaren...Ventje zit vanaf 13u30 op zijn koersfiets en dochter is zopas de deur uitgestapt op weg naar het ijssalon om samen met het buurmeisje te genieten van een lekker coupke cremeglace...Vroeger zat ik nooit binnen op zaterdagnamiddag,als dat gebeurde was er net zoals nu iets goed mis!Op zaterdagnamiddag rijd ventje steeds mee met zijn wielerploeg,het is de enige ontspanning die hij heeft,en in tussentijd gingen dochter en ik steeds winkelen...hier in eigen stad of al eens op verplaatsing.Steeds gecombineerd met een koffietje of iets meer,genoten we van onze moeder-dochter momenten..Maar vandaag blijf ik alleen achter..Ik ben kreupel en kon niet mee..Klinkt aandoenlijk als ik het zo herlees,maar t'is de volle waarheid.Ik kom als een slak vooruit en ben snel moe,sedert gisteren lijkt mijn linkerenkel te zwellen,en doen mijn beide benen pijn..Het voelt alsof ze afgesnoerd worden,de warmte doet hier geen deugd aan vermoed ik.Toen ventje daarnet vertrok keek hij maar sip,een schuldgevoel bekroop hem omdat hij me alleen achterliet.Dat wil ik niet...zijn lijntje met de buitenwereld is te belangrijk voor hem.En dochterlief moet ook buiten komen...Ik trek me op aan jullie die ook binnen zitten en er het beste van maken,nietwaar?Tot later:confused:
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
Plaats reactie