Ik hoop hier een lotgenootje te vinden ....

Botten, rug, spieren etc
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

06 jul 2016, 12:42

Hallo iedereen,ik hoop dat ik met jullie een praatje kan en mag meemaken.Mijn nickname is strompelke,omdat ventje me die toegediend heeft.In tijden van miserie moet me steeds proberen om te blijven lachen nietwaar?Ik schets even mijn verhaal..Ik ben 48 jaar,vrolijk en goedlachs,grote dierenvriend,zeer sensitief,en geniet van de kleine dingen des levens...Geopereerd in 1999,PLIFF L4 L5 S1 geplaatst.Wou me bewijzen door opnieuw te gaan werken,deed vrijwilligerswerk in een rusthuis,reed met rolstoelen,deed de koffiebedeling,gaf de oudjes eten,was er supergelukkig want ik voelde me gewaardeerd en nuttig...iets wat me nu 2 jaar later zuur opbreekt! Verleden jaar gesukkel met benen,bekaf wanneer ik boven aan de trap kom,bloedklonter,3 coils gestoken..geen beterschap! Ik klaag ook over zware armen..Dokters sturen me wandelen,ze weten het zelf niet! Op 14 juni 2016 begin ik plots te manken,2 dagen later heb ik verlammingsverschijnselen aan mijn linkerbeen,mijn been weegt als lood..ik "strompel",de pijn in mijn armen neemt toe,ik "eet" pijn..Ik heb stekende pijn ..overal,enkel,voet,billen,armen,polsen op verschillende plaatsen,op verschillende momenten,als een vies vuil beestje dat zich door mijn lichaam voortbeweegt!De traantjes vloeien rijkelijk,we besluiten naar de spoedopname Gent te gaan.Jonge arrogante arts vind dit geen reden tot opname en stuurt me wandelen.Ik verdoof me elke avond met tramadol om te kunnen slapen,heb reeds een inspuiting met tramadol en medrol gekregen,maar heb om de 5 u 2 dafalgans in combinatie met diclofenac nodig om de pijn dragelijk te maken.Ik slik me suf.Sedert enkele dagen kan ik zonder tramadol,gelukkig maar,want ik was er zo suf en dwaas van .Er staat een NMR gepland,en deze week ga ik onder ct-scan met nek,we zitten hier thuis allemaal op ons tandvlees .De zomer is begonnen,maar ik vrees dat de vakantie aan onze neus voorbij zal gaan.Ik ben een dagboek begonnen vanaf dag 1 waar ik veel emoties in kwijt kan.Gelukkig maar,want lachen en wenen geven hier thuis elkaar de hand.Ventje ziet enorm af,omdat hij me niet helpen kan en dochterlief heeft het moeilijk om mama te zien strompelen en met momenten krom te zien gaan van de pijn.Ik wil mijn leven terug...en liever vandaag dan morgen.Ik voel me gevangen in mijn eigen lichaam,een been als een blok beton,armen die pijn doen,en verkrampte handen,er is hier iets serieus mis met mij,alleen lijkt geen enkele dokter te weten wat,en wordt het zo stilletjes aan zeer frustrerend.Toch weet ik dat er mensen zijn die er slechter aan toe zijn...dus...moedig zijn en niet opgeven is de boodschap,bedankt dat ik hier mijn "eitje" kwijt kon,gr.Strompelke
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
MHT
Hero Member
Hero Member
Berichten: 1793
Lid geworden op: 07 aug 2012, 16:18

07 jul 2016, 18:53

Goed dat je in ieder geval van je afschrijft. Dan heb je minder kans dat emoties te hoog oplopen en dat hoop ik voor je. Als ik het goed begrijp heb je deze week nieuwe onderzoeken. Moet je dan weer lang wachten op een afspraak? Ik neem aan dat je al volop rond gesurft hebt op dit forum? Op facebook zijn ze ook actief en kun je meer privé ook kwijt. In ieder geval veel sterkte!
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

07 jul 2016, 20:55

Dankjewel voor de reactie ,ben inderdaad gisteren bij de endocrinoloog geweest en wordt grondig onderzocht,moet 24u urine opvangen en morgen een uitgebreid bloedonderzoek laten doen,om te kijken of waarden bijnieren verbeterd zijn,ze staan nu 0,7 en moeten min 4,3 zijn...zou een gevolg van de tramadol en de medrol-inspuiting kunnen zijn! Ben daarnet bij een nieuwe neuroloog langs geweest en wow deze mens heeft 1u stroomstootjes op me afgelaten,hoofd,ruggemerg,handen,vingers...wat een onderzoek,eindelijk iemand die eens iets serieus ondernam.Na afloop zei hij dat alles wat ik verklaart had klopte,er is duidelijk iets op de c6 c7,er werd een nmr gepland voor 4 september.Omdat ik claustrofobie heb en reeds 2x de gewone nmr met doodsangsten doorstond(hoop dat je me niet belachelijk vind,maar komt door trauma uit jeugd) ga ik naar knokke waar zich een open nmr bevind,en daar zijn uiteraard lange wachttijden,maar aangezien ik nu met de medicatie mijn pijn min of meer onder controle heb,hou ik dat hopelijk vol tot dan!Ben zo blij dat ik eindelijk gelooft wordt,ik klaag al sedert september verleden jaar en niemand nam me serieus omdat ik als een nerveus en angstig persoon overkom...dit komt door mijn sensitiviteit,kan ik toch niet helpen he! Verder hoop ik dat alles ook met jou goed gaat verder...het beste hoor!
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
MHT
Hero Member
Hero Member
Berichten: 1793
Lid geworden op: 07 aug 2012, 16:18

07 jul 2016, 21:44

Je kunt vragen of je eigen muziek mee mag nemen, dat kun je dan luisteren als je dat onderzoek krijgt. Je kunt ook nog wat vragen tegen de stress, zo'n klein pilletje is dan wel genoeg! Succes!!
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

08 jul 2016, 13:44

Geloof me ,ze hebben me al pilletjes gegeven,ik ben gewoon megabang,niet normaal! Maar toch bedankt en fijn dat je antwoord,wens je een pijnloze dag vandaag! Tot later
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
Pisang
Newbie
Newbie
Berichten: 49
Lid geworden op: 03 jul 2016, 17:21

10 jul 2016, 00:27

Heel veel sterkte Strompelke! En schrijf hier maar lekker van je af! Ik vind daarom het forum ook heel fijn en zeker ook vanwege de erkenning en herkenning.

Sterkte en een fijn weekend toegewenst! Morgen wordt het mooi weer, dus hopelijk kun je er een beetje van genieten!

Groet,

Pisang
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

10 jul 2016, 15:01

Dankjewel pisang,wat fijn een lotgenootje te mogen begroeten,hoop dat je ook minder pijn hebt vandaag!Ben gisteren voor het eerst in een maand buiten geweest! Mijn ventje en buurvrouw hadden onder 1 hoedje gespeeld.Ventje was gaan vragen aan de buurvrouw of ze me wou meevragen om s'avonds eens ergens een hapje mee te gaan eten,kwestie van eens uit mijn isolement te komen.Ik ben op het aanbod ingegaan,en das mij super bevallen.We waren met 3 koppels,aten buiten....wat heb ik dit gemist,en wat voelde ik me gelukkig!Nadien gingen ze nog naar een openluchtoptreden,door hun aandringen liet ik me overhalen om efkens mee te gaan.Iedereen was supervriendelijk,ik kreeg zelfs een stoel aangeboden van een vreemde,en vooral ....ik heb "genoten"..Anderen dansten,en desondanks dat ik zelf een wild dansbeest ben,kon ik genieten van te kijken...ventje zei daarnet dat ik er goed uit zag,hij leek ook gelukkig..Is niet moeilijk zei ik "ben gisterenavond in lange tijd niet zo gelukkig geweest"Wanneer men gezond is en niks mankeert,dan beseft men amper hoeveel geluk men heeft.Als ik door deze hel geraak,dan ga ik mijn leven anders aanpakken,beloofd!Voor mij is terug normaal kunnen stappen het belangrijkste,iedereen stelt zijn prioriteiten nietwaar?Ik ga de moed niet verliezen,zeker niet na gisteren....gr
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
MHT
Hero Member
Hero Member
Berichten: 1793
Lid geworden op: 07 aug 2012, 16:18

10 jul 2016, 23:01

Daarom is het lijntje met buiten zo belangrijk, je wereld wordt al zoveel kleiner.
Soms kun je dan kiezen voor iets waarvan je weet dat je daarvoor moet "boeten", maar het plezier wat je gehad hebt neemt niemand meer af.
En daar kun je weer op "teren". Uiteraard moet je dan wel weten dat je niks "kapot" kunt maken als je over een grens gaat.
Ik heb 15 jaar geleden zo'n traject gehad. Toen ik startte kon ik niks. Na 6 weken zoveel meer, letterlijk en figuurlijk. Als afsluiting zijn we met de hele groep, die dat traject hadden gelopen, gaan....bowlen..... Iedereen heeft die nacht last gehad maar ook ervaren wat zo'n middag met een hoop lol kan betekenen. Dus geniet nog maar lekker na!
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

10 jul 2016, 23:36

Dankjewel MHT,heb hier zopas 2u zitten googelen om tips te vinden voor mijn angst voor de NMR die komen moet op 22 juli.Ben er al 2x onder geweest,dus weet wat me te wachten staat,en momenteel neemt die angst me weer helemaal over.Vannacht badend in het zweet wakker geworden na enge nachtmerrie,over natuurlijk die enge buis!Wat ben ik een schijter,niet te doen.Schaam me ervoor,maar is sterker dan mezelf,en dan ga ik bleiten en klappertanden als een klein kind.En dat voor een volwassen vrouw van 48 jaar,erg he!Zo genant,schaam me dood...Er stond een open NMR gepland in Knokke op 4 september,maar men zegt dat ik met mijn gezondheid speel en kans heb op blijvend letsel wanneer ik zolang ga wachten,daarmee dat een tunnelNMR gepland word op 22 juli...brrrrr...
Laatst gewijzigd door strompelke op 10 jul 2016, 23:45, 1 keer totaal gewijzigd.
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
Pisang
Newbie
Newbie
Berichten: 49
Lid geworden op: 03 jul 2016, 17:21

11 jul 2016, 00:25

Blij om te horen dat je wel genoten hebt dit weekend! Probeer niet teveel op de angst te focussen, ik weet klinkt makkelijker dan het is, maar je pijn en lichaam vreten toch al zoveel energie...Het komt echt wel goed en maak het bespreekbaar! Ik ken verhalen van mensen die zo bang waren dat ze een roesje toegediend hebben gekregen. Misschien ook een optie voor jou?
rowie
Hero Member
Hero Member
Berichten: 619
Lid geworden op: 21 jun 2013, 22:13

11 jul 2016, 10:01

Voor die angst hoef je je niet te schamen!
Wat Pisang zegt, maak het bespreekbaar of ga anders naar de huisarts of je wat rustgevends kunt krijgen. Je mag ook je eigen muziek meenemen. Misschien dat dat ook wat afleidt?
Als je het kunt opbrengen zou ik proberen voor 22 juli te gaan. Maar ik snap dat het gemakkelijk gezegd is....

Sterkte alvast!
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

11 jul 2016, 22:14

Bedankt allebei voor jullie antwoordjes,weet je...klinkt belachelijk,maar trek me een beetje op aan jullie.Vertelde het deze middag nog aan een vriendin die op bezoek kwam,dat ik op een lotgenotenforum een beetje contact had met mensen die spijtig genoeg pijn hebben net als ik,maar dat het deugd doet(klinkt raar) om te weten dat ik niet alleen ben.En zelfs al ken ik jullie niet,het steunt me zo erg,dat ik dan denk ergens ver weg...want ik zit in Belgie hebben mensen ook pijn,ik ben niet alleen...Ik schrijf elke dag mijn emoties op in een "dagboek"..ik plak even hieronder wat ik vandaag gepresteerd heb...Hier komt het! Deze morgen leek het alsof ik de weerbots van het weekend ging krijgen….Niet omwille van pijn,maar door besef van realiteit….De werkweek ging opnieuw van start,en iedereen hield zich bezig met zijn dagelijkse bezigheden …Ik heb hier snel een ommezwaai in gemaakt…Nà nog een extra dutje te hebben gedaan,besloot ik het erop te wagen om naar de kapper te gaan.Het was zo overduidelijk geworden bij het kammen van mijn haren dat deze dringend aan een verfbeurtje toe waren.Dochter was chauffeur van dienst en in plaats van heen en weer te rijden,besloot ze mee te genieten van een extra kappersbezoek.Het was erop of eronder…Zou het me lukken om 2u pijnvrij te kunnen blijven zitten voor een verf-en knipbeurt…?Al bij al is het kappersbezoek zeer goed meegevallen,met af en toe eens rechtstaan en een wandelingetje doorheen het salon,heb ik mezelf overtroffen.Blij dat er nu geen spoor meer te zien is van die akelige,grijze ouderdomsverraders…Ik ben opnieuw tip-top in orde.…Vandaag mijn vriendin nog eens op bezoek gehad…ze moest alweer op doktersvisite hier bij mij in de buurt.Het arme mens stond zeker naast mij op de allerlaatste rij toen ze de porties gezondheid uitdeelden….bij ons was alles “OP”!Wij lossen elkaar zodanig op in lichamelijke mankementen,dat het haast een akelige wedstrijd lijkt,wie van ons de volgende zal zijn met “een gebrek”….In elk geval desondanks mijn “mankepoot”,lijk ik opnieuw de moed te hebben gevonden…Ik ga voortaan meer buiten komen,en al zeker op elke uitnodiging om ook maar ergens een hapje te gaan eten ingaan…Zoals ze zeggen…”hoop doet leven”,en “leven” dat wil ik…. En...ik ga zo hard mijn best doen onder de NMR (proberen)dat ze hier thuis fier op me zijn.En ik vraag me geen roesje,maar een ferme roes!Tot morgen,dan kom ik nog eens piepen...
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
Pisang
Newbie
Newbie
Berichten: 49
Lid geworden op: 03 jul 2016, 17:21

12 jul 2016, 16:50

Fijn dat je naar de kapper geweest bent! Dit soort dingen is toch fijn om te doen en van dit soort 'kleine' dingen kan je dan zo genieten. Van het weekend hebben we het zwembadje opgezet en heeft mijn man met onze dochter heerlijk gebadderd. Mama in ligbed ernaast, maar heb genoten. Kleine is nu 4 maanden en begint te rollen en is net begonnen met haar eerste oefenhapjes. Ik geniet enorm van deze kleine dingen, terwijl wij voorheen elk weekend wel weg waren. Ondanks de pijn, brengt de kleine zoveel geluk. Het is alleen frustrerend dat ik niks kan met haar. Mijn morfine is weer verhoogd en slik nu ook valium voor de nacht. Ik lig op bed in de woonkamer en knuffel wel vaak mijn kleine meid in bed.

En blijf maar lekker 'piepen' hoor, haha, schrijf het maar lekker van je af. En blijf genieten van de kleine dingen. Dat probeer ik ook te doen, anders ga je er mentaal ook zo aan lijden.

Sterkte en liefs!
strompelke
Full Member
Full Member
Berichten: 104
Lid geworden op: 05 jul 2016, 20:28

12 jul 2016, 19:51

Ooooh Pisang,ik heb al zoveel aan je gedacht,en geloof me je ook al hier thuis vernoemt,zou ik zo onbeleefd mogen zijn te vragen hoe oud je bent? Even goeie vrienden wanneer je dit liever geheim houd hoor,dan negeer je gewoon mijn vraag maar!Ik ga voor je duimen,dat je net als ik de pijn onder controle krijgt,want het hoort niet dat jij niet kan genieten van je kindje te verzorgen,vind dit zo oneerlijk...heb er geen woorden voor!We gaan ons hier samen doorheen slaan..We moeten opnieuw ons eigen leven in handen kunnen nemen,en worden zoals voorheen.Vooral de moed erin houden,en hopen op beterschap.
Ik heb vandaag een liedje gemaakt op mijn manier van "manken"
Ik denk aan de "olifantenmars" van het junglebook en zing:
"Ik zet mijn beste beentje voor,zing nu luid en mooi in koor...Kom ik voorbij,ga dan opzij...want Strompelke gaat voor!Tot morgen,hou je sterk he!
Faith makes all things possible,love makes all things easy,hope makes all things work!
Pisang
Newbie
Newbie
Berichten: 49
Lid geworden op: 03 jul 2016, 17:21

13 jul 2016, 10:33

Haha, klinkt goed de olifantenmars! Natuurlijk mag je vragen hoe oud ik ben. Op de dag dat onze kleine meid geboren is, ben ik 33 geworden. Mooiste verjaardagscadeau ooit! Het moederschap brengt me heel veel. Ik blijf positief dat ik snel weer voor haar kan zorgen zonder hulp van anderen. Ik ben nogal een controle freak en ik vind het vreselijk om dingen aan anderen over te laten. Hopelijk kan mijn lichaam het ook aan om nog een keer zwanger te worden.

Duim maar voor me, zaterdag hoop ik meer te weten!

Liefs,

Pisang en mini Pisang
Plaats reactie