mijn vader

Relaties, seksualiteit, verlies, werk, sociaal etc
Gesloten
ijsco
Newbie
Newbie
Berichten: 4
Lid geworden op: 10 mei 2007, 15:37

10 mei 2007, 16:55

Ik ga nog even door, het is wel lekker om even van je af te schrijven. Mijn vader had Lacteraal Sclerose. Dit is erfelijk (50%) Zijn benen werden steeds stijver en verkrampten steeds meer. Bij emotionele gebeurtenissen (huwelijk dochter,ovewrlijden vrouw) slaat die spannign op zijn benen en werd het nog slechter. Het ging de laatste jaren steeds minder. Hij zat in rolstoel, sliep beneden in de aanbouw, had sinds maart 2006 thuiszorg. IHij had toen een klein wondje op zijn enkel, die niet dicht wilde gaan en uiteindelijk had hij in nov. grotere diepe wondjes op zijn voeten. Door naar wondverpleegkundige in ziekenhuis,onderzoeken gedaan. Hij bleek flinke bloedvatvernauwingen te hebben in buik en liezen. Hij kon niet meer geholpen worden. Enige mogelijkheid was amputatie van zijn benen. Dit wilde hij absoluut niet. En zo is hij ook gaan nadenken over euthanasie.Zijn wonden werden steeds erge, de pijn ondraaglijk. Hij kon niet meer in bed liggen. Hij "sliep" in zijn rolstoel aan tafel of zittend op de rand van zijn bed. Als pijnstiller nam hij alleen paracetemol. Na 2 maanden was hij op en durfde eindelijk op mijn aandringen het aan om morfine te gaan proberen.Op zijn stuit kwamen de wondjes ook al volop opzetten. De huisarts heeft toen 2 keer op een dag een dosis gegeven en mijn vader heeft die maandag genoten . Geen PIJN. De volgende dag was hij echter zo beroerd, braken en nog een sbraken en suffig. Er is een morfine pomp aangebracht. En huisarts was aan het zoeken naar de juiste medicatie tegen misselijkheid.
Mijn vader zou ook een bloedtransfusie moeten ondergaan in ziekenhuis, maar hij was al te zwak, en hebben kunnen regelen dat dat thuis zou gaan gebeuren. Maar donderdag middag ging het ineens berg afwaarts, veel pijn in de buik,ondanks morfine. Thuiszorg gebeld en die zijn de hele avond er bij gebleven. Echt lief van ze. Huisarts erbij, besloten dat mijn vader eerst eens een beetje tot rust moest komen met slaapmedicatie, wat met injectie werd ingebracht. Maar daar werk mijn vader erg onrustig en angstig en opstandig van, hij had toen een doodsblik in zijn ogen. Op dat moment had ik, dit gaat niet goed. Mijn broertje had nog niets in de gaten. Huisarts terug laten komen en hij kreeg weer een injectie en extra morfine. Mijn broer en ik hebben geruststellend tegen hem zitten praten, even leek hij er al tussen uit te gaan maar hij bleef toch nog even bij ons. Mijn man en schoonzus ook laten komen. Die nacht gewaakt. Mijn vader lag in een hele diepe slaap. smorgens rond half 8 werd zijn ademhaling anders, oppervlakkig. Zijn pols liep terug. Heb snel mijn broer erbij geroepen. en om 8 uur was hij er niet meer.Later bleek dat hij ons 1 week eerder al bij zich had willen roepen omdat hij niet meer kon, maar hij kon geen afscheid nemen van ons en zijn kleindochter.Dus voor hem is dit een hele mooie manier geweest. Maar ik zit met een gevoel van, je ziet het al maanden aan komen, en van de een op de andere dag is hij dood. Nu heb ik nog niet echt afscheid genomen.En hoe zou het zijn gegaan als hij niet met die morfine was begonnen??Ook bij deze crematie heb ik een goed gevoel. Zowel mijn broertje als mijn dochtertje en ik hebben gesproken op de crematie. Ik ben zo trots op die kleine meid.
Gebruikersavatar
Invisible
Hero Member
Hero Member
Berichten: 2646
Lid geworden op: 09 feb 2007, 16:28
Contacteer:

10 mei 2007, 22:10

hoi yvonne

zoals sander zegt,je vader is een hoop pijn bespaart gebleven,zoals ik het lees,heeft je vader een hoop pijn gehad...
je vraagt je af hoe het zou zijn gegaan zonder morfine....ik denk dat je vader dan waarschijnlijk nog meer pijn zou hebben gehad....
je hebt het gevoel geen afscheid te hebben genomen....komt dit omdat je nog dingen had willen zeggen,en hier niet de kans voor hebt gekregen?
of omdat hij niet helemaal meer bij was,toen hij overleed....?

het is in ieder geval wel goed om te lezen dat je op een goede manier afscheid hebt kunnen nemen met de crematie,en dat je zo ontzettend trots kunt zijn op je dochter...
het is nog heel kort geleden van je vader,en allemaal heel snel gegaan....
ik hoop ook dat het van je afschrijven je ook helpt bij het verwerken van het verlies van je vader

groetjes
cindy
ijsco
Newbie
Newbie
Berichten: 4
Lid geworden op: 10 mei 2007, 15:37

11 mei 2007, 15:12

hoi cindy,

Ondanks dat wij wisten dat het met mijn vader een aflopende zaak was, wilde hij daar niet over praten. Ook niet wat hij dus wilde, hoe het zat met alle paperassen, maar ook dingen die ik hem nog had willen zeggen, zijn niet gezegd. Onder het mom van als de tijd daar is dan komt het wel. En toen die tijd er was, was het dus ineens over. Hij was zijn laatste nacht niet meer bij kennis geweest.
ijsco
Newbie
Newbie
Berichten: 4
Lid geworden op: 10 mei 2007, 15:37

11 mei 2007, 15:20

Net nog even bij het ouderlijk huis geweest. 12 maart hebben we de sleutel ingeleverd. En half mei komen er dus andere bewoners in. Het huis waar mijn ouders de 1ste bewoners waren wordt nu van iemand anders. Heel raar. Het is 33 jaar mijn veilige thuis haven geweest en nu niets meer. Bouwbedrijf was er volop bezig met renoveren.Toen ik daar binnen stapte voelde het toch gelijk vertrouwd, maar wel anders.Heel raar, maar het was goed om te kijken.
Gebruikersavatar
Invisible
Hero Member
Hero Member
Berichten: 2646
Lid geworden op: 09 feb 2007, 16:28
Contacteer:

11 mei 2007, 20:08

hoi yvonne

ik begrijp nu hoe je het bedoelt met ik heb niet kunnen zeggen wat ik nog wilde zeggen.
dat is indd moeilijk als je dat niet hebt kunnen doen,dan kan het voelen als of het afscheid niet volledig is geweest...
ik zelf was 10 jaar toen mijn moeder overleed.zelf heb ik ook geen afscheid kunnen nemen van mijn moeder.de begrafenis heb ik ook niet volledig mee gemaakt..en indd het voelt dan als of het niet af is...nu na 23 jaar voelt dat nog steeds zo.....
misschien is het voor jou iets om wat je aan je vader nog wilde zeggen,het op te schrijven,maar dan in brief vorm,dus zeg maar een brief schrijven aan je vader,en dan schrijven wat je nog wilde zeggen....

het lijkt me indd heel vreemd om je ouderlijk huis binnen te stappen,wetende dat er binnenkort vreemde mensen zullen wonen.maar aan de andere kant misschien ook weer goed voor het stukje rouwproces....het is wat dat betreft allemaal heel erg dubbel.
je hebt samen met je gezin en familie de laatste maanden en misschien nog heel veel moeten regelen wat betreft het huis,begrafenis,rekeningen enz....het rouwen komt dan meestal later,omdat je te "druk" bent met al deze andere dingen....
ik vind het wel heel goed van je dat je toch nog even terug bent geweest naar je ouderlijk huis...ik denk dat je daar heel goed aan hebt gedaan.....

groetjes
cindy
Gesloten