Mijn verhaal...

Relaties, seksualiteit, verlies, werk, sociaal etc
Gesloten
Christine

26 apr 2007, 19:13

Ik weet niet waarom ik besluit hier mijn verhaal te typen, maar ik was gewoon opzoek naar wat aanspraak over dit onderwerp, omdat ik merk dat ik totaal vastloop met en in mezelf...

Op 5 maart 2007, heel kort geleden dus, overleed geheel plotseling mijn altijd gezonde papa, op 47-jarige leeftijd. 's Ochtends heeft hij me nog staan uitzwaaien, en drie uur later werd ik uit de klas gehaald, naar de rectorkamer gebracht, en keihard geconfronteerd met dit bericht...

Ik weet niet zo goed wat ik er meer over kan zeggen. Het is allemaal nog zo onwerkelijk, kom je daar ooit overheen? Ik ga wel door, ga naar school, doe allerlei dingen die ik moet doen, die van mij verwacht worden, maar ik voel er niks bij, het boeit me allemaal niet. Het boeit me niet, maar ik kan ook niet huilen om wat er allemaal gebeurd is. Ik heb het idee dat ik het gewoon niet kan en wil geloven. Ik wil het woord 'graf' niet horen, wil niet geconfronteerd worden met vragen als 'hoe is het nu met je?'... GOED, met mij gaat alles goed....

Vanbinnen weet ik wel beter...
justme
Full Member
Full Member
Berichten: 107
Lid geworden op: 18 feb 2007, 12:50

26 apr 2007, 19:21

Hoi Christine,

Allereerst welkom op dit forum.
En gecondoleerd met het overlijden van je vader.

De gevoelens die je hebt zijn heel normaal, of je er ooit vrede mee hebt, dat is een ander verhaal.
Ook ik heb nog niet zolang geleden een sterfgeval in de familie gehad, en ook ik weet soms niet hoe ik hiermee moet omgaan.

Je doet veel dingen op de automatische piloot, omdat het van je wordt verwacht, maar ook omdat je niet in het beroemde gat wil vallen.

Het is voor jou allemaal nog heel kort geleden en misschien is het stukje aanvaarding er nog niet, maar dat heeft tijd nodig, en jij alleen weet hoeveel tijd.

En mensen zullen altijd vragen hoe het met je gaat, dat kan natuurlijk ook goed bedoeld zijn, maar ik kan me ook voorstellen dat je zegt dat het goed gaat, omdat je eigenlijk geen antwoord wilt/kunt geven over hoe je jezelf werkelijk voelt.

Ik wens je heel veel sterkte voor de komende tijd,

Liefs, Justme
Christine

26 apr 2007, 19:24

@ JustMe, thanks voor je reactie....

Ik wilde nog even de tekst bij het bericht plaatsen die ik heb voorgelezen in de dienst voor de begrafenis;

Ik heb voor jou vaak hard gelopen,
Ik heb voor jou mijn best gedaan.
En stiekem hoop ik dat je trots bent,
Ook al is er genoeg misgegaan...

Ik weet, ik hoef niets te bewijzen,
Ik weet dat jij veel om mij geeft.
Maar soms heb ik jouw woorden nodig,
Als er twijfel in mij leeft.

Papa, ben je trots op mij?
Papa, zie je de strijd in mij?
Papa, gaat de storm voorbij
die nog steeds in mij woedt...
Gebruikersavatar
Invisible
Hero Member
Hero Member
Berichten: 2646
Lid geworden op: 09 feb 2007, 16:28
Contacteer:

26 apr 2007, 20:11

hoi christine

ten eerste welkom hier op het forum,en gecondoleerd met het overlijden van je vader....

de gevoelens die je op dit moment zijn heel normaal.
het is allemaal nog zo kort geleden,en je leeft eigenljik nog in een roes...en je doet eigenlijk alles op de automatische piloot.
dat je niet kan huilen,hoor je vaker,dit komt door dat je het niet wil en kan geloven dat je vader niet meer leeft...dit hoort bij het rouwproces...
schaam je er niet voor dat je niet huilt....want dat hoeft echt niet.
de tranen die komen echt wel...die komen wanneer de tijd daar is.....
ik wil trouwens mijn complimenten geven voor de tekst die je hebt voor gelezen tijdens de dienst...ik vind hem ontzettend mooi...
en ook al ken ikje vader niet....je vader is trots is op jou...dat weet ik zeker...

rouwen duurt voor de een langer dan voor de ander.
en iedereen rouwt op een andere manier....jij rouwt op jouw manier,maar het heeft tijd nodig...en zeker als het op zo'n hele onverwachte manier is gegaan als met jouw vader..
je kan hier altijd terecht om is even je hart te luchten......als je is ergens mee zit,of wat dan ook...
we zijn hier voor elkaar,ik ben in ieder geval blij dat je deze stap heb genomen......en ik hoop dat ik (en wij allen) je kunnen helpen bij dit rouwproces....

groetjes
cindy
Christine

26 apr 2007, 20:16

Dankjewel voor jullie reacties Cindy en Johan...

Forum bij het Buurthuis? Zover was ik nog niet gekomen? Zal direct even kijken...
Christine

26 apr 2007, 20:40

Mijn vader heeft een hartinfarct gehad, en dat terwijl hij altijd kerngezond was. Rookte niet, dronk zelden en was al helemaal niet te dik....

Ik ben inderdaad nog aardig jong, 17 jaar om precies te zijn, heb me inmiddels ook al even voorgesteld in het buurthuis...

Ik wist ook op de dag zelf niet meer of ik het nog wel voor WILDE lezen, maar ik ben blij dat ik het uiteindelijk toch gedaan heb, hoe moeilijk het ook was...
sweety
Newbie
Newbie
Berichten: 15
Lid geworden op: 30 jan 2007, 15:20

27 apr 2007, 18:40

Ik dacht al dat je jong zou zijn, maar dat maakt in principe niet uit toch. Zolang we geen kinderen van twaalf hier hebben zitten althans. En ik had al gereageerd op je voorstelberichtje!

liefs, Johan[/QUOTE]

Sorry even voor johan waarom mag dat niet zo jong?

En voor christine gecondoleert
Het is hard keihard om een ouder te verliezen als je er een keertje aan toe bent moet je mijn verhaal maar eens lezen.
Dan weet je ook mijn geschiedenis zeg maar.
Alles heeft tijd nodig en zeker in dit soort gebeurtenissen.
Praat erover als je kunt en wilt, schrijf het desnoods van je af in een schrift wat alleen van jou is, mij help het nog steeds enorm hoewel mijn moeder alweer(in een ander zijn/haar ogen)ruim 7 jaar geleden plots kwam te overlijden.
En je kunt inderdaad altijd op dit forum terecht er is altijd wel iemand met een luisterend oor voor jou aanwezig.
Maar laat je vooral niet gek maken door de mensen om je heen die het zogenaamd goed met je voorhebben en die over een maand of twee drie tegen je zeggen kom op je moet door.
En als er iemand aan je vraagt hoe het met je gaat moet je gewoon zeggen hoe het echt met je gaat ga niet de schijn proberen op te houden, geloof me dat kun je niet lang volhouden zonder daardoor helemaal de vernieling in te gaan.
En wat het huilen betreft ooit lukt het je wel maar op een moment die je zelf niet verwacht komen de tranen vanzelf
Heb je nog wel je moeder en nog broers of zussen?
nou sterkte meid
groetjes voor nu en we spreken elkaar wel weer als je dat wilt natuurlijk
zie dankbaar terug en vertrouwend voorruit;)
Gebruikersavatar
Invisible
Hero Member
Hero Member
Berichten: 2646
Lid geworden op: 09 feb 2007, 16:28
Contacteer:

02 mei 2007, 20:04

hoi christine

een aantal dagen geleden heb je hier je verhaal neer gezet...
ik heb je een aantal dagen even met "rust"gelaten,dit mede omdat ik dan zoiets heb van,het moet ook niet teveel ineens gaan worden....er moeten ook leuke gesprekken zijn toch?
ondertussen vroeg ik me af hoe het op dit moment met je is....
ik weet het is allemaal nog kort geleden,maar ik wil je nogmaals zeggen,schroom nooit,om hier iets van je af te schrijven,het is hier nooit te veel,of vervelend...je zal hier nooit horen;daar heb je haar weer......
ik hoop in ieder geval dat het goed met je gaat...

groetjes
cindy
sweety
Newbie
Newbie
Berichten: 15
Lid geworden op: 30 jan 2007, 15:20

07 mei 2007, 12:31

Hoi christine
Hoe gaat het nu met je ik heb je niet meer gezien hier.
Ik hoop dat het een beetje met je gaat
groetjes
zie dankbaar terug en vertrouwend voorruit;)
Christine

15 mei 2007, 19:43

Hoii...

Thanks voor jullie aandacht.... Ben inderdaad een tijdje niet online geweest, niet op het forum althans... Ik weet niet zo goed of deze manier van praten wel zo goed werkt voor mij... Aan de ene kant is het mooi, maar... ik weet het niet...
Gebruikersavatar
Invisible
Hero Member
Hero Member
Berichten: 2646
Lid geworden op: 09 feb 2007, 16:28
Contacteer:

15 mei 2007, 20:40

hoi christine

voel je niet verplicht om hier over je verlies te praten..
als je het gevoel hebt dat dit niets voor je is moet je het zeker niet doen...
ik vind dat je er wel achter moet staan ...
als je je er niet prettig bij voelt moet je het zeker niet doen..
misschien is het nog te vroeg voor je,en heb je nog even tijd nodig.....
denk er over na......maar voel je zeker niet verplicht....
ik hoop in ieder geval dat alles goed gaat met je ...

groetjes
cindy
Christine

16 mei 2007, 06:44

Ik denk dat dat inderdaad de goede benaming is; er nog niet aan toe zijn... Het is tenslotte nog maar 10 weekjes geleden, en ik vind het toch alleen nog maar heel onwerkelijk. Op zich gaat het wel 'goed', maar op die momenten ben ik me niet echt 'bewust' van wat er gebeurd is. Op de momenten dat ik dat wel ben gaat het helemaal niet goed... Maar dat zal er wel bijhoren...

Ik heb besloten om, in ieder geval voorlopig, mijn account op te zeggen en te verwijderen. Niet omdat ik het hier niet gezellig vind o.i.d. maar puur voor mezelf, om eerst maar eens een beetje rust te cree?ren. Misschien, als ik die rust gevonden heb, en er wel aan toe ben en er behoefte aan heb erover te gaan praten, zien jullie mij vanzelf weer verschijnen.

In ieder geval bedankt voor jullie reacties elke keer weer... top!

Liefs, Christine
Gebruikersavatar
Invisible
Hero Member
Hero Member
Berichten: 2646
Lid geworden op: 09 feb 2007, 16:28
Contacteer:

16 mei 2007, 08:51

hoi christine

ik begrijp het hartstikke goed van je als je zegt dat je even de rust nodig hebt.
en zeker omdat het pas 10 weken geleden is...het is allemaal niet niks...

wat johan zegt je hoeft niet perse je account op te zeggen,je kunt gewoon lid blijven,en als je daar zin in hebt af en toe eens komen kijken...reageren is niet verplicht....
zo heb je in moeilijke tijden altijd iemand of iets om op terug te vallen...

ik wens je in ieder geval heel veel sterkte toe met het verwerken van je grote verlies..
en je weet; je kan hier altijd terecht,we zijn er voor je...

groetjes
cindy
Gesloten