afstand nemen is makkelijker gezegd dan gedaan

Relaties, seksualiteit, verlies, werk, sociaal etc
Gesloten
Roefie
Newbie
Newbie
Berichten: 6
Lid geworden op: 19 mar 2007, 15:24

19 mar 2007, 16:00

Hallo,

Ik vind het lastig om hier m'n verhaal te typen, heb er ook lang over getwijfeld, maar wil wel proberen om mensen te vinden die hetzelfde/ iets soortgelijks hebben meegemaakt.

Ongeveer een jaar geleden heeft mijn partner een ernstig ongeluk gehad, waarbij hij zuurstof tekort heeft gehad in de hersenen. Het begin van het herstel verliep soepel. Lichamelijk kon hij al snel alles weer; lopen, eten, praten (wel wat wartaal) enz...
Na ongeveer een maand in het ziekenhuis te zijn geweest werd hij overgeplaatst naar een revalidatiecentrum. Hij werd daar wat passiver, praatte nauwelijks en leerde weinig bij.
Na een paar maanden werd hij overgeplaatst naar een andere instelling die ook een revalidatieafdeling had voor mensen met een hersenletsel die in een gewoon revalidatiecentrum niet verder komen. Dit was de laatste hoop. Hier zouden ze er nog uithalen wat erin zat. Helaas bleek dat niet veel te zijn.
Mijn partner neemt geen initiatieven (zelfs niet in de dagelijkse levensbehoeftes als opstaan, verzorging, eten, drinken). De mate waarin hij hulp nodig heeft is zeer wisselend. Ook praat hij niet tot nauwelijks en werkt zijn korte termijn geheugen niet.
Positief is dat hij iedereen nog herkent van voor zijn ongeluk. Hij geniet van een positieve sfeer en houdt van grapjes. Op deze momenten zie je hem genieten.

Een tijd geleden hebben we te horen gekregen dat hij nooit meer zelfstandig zal kunnen wonen en dat zelfs begeleid wonen te moeilijk voor hem is. Hij zal gaan wonen in een zorginstelling met 24 uurs zorg.

Na een relatie van bijna 7 jaar zal ik afstand 'moeten' gaan nemen.
Maar het is moeilijk om afstand te gaan nemen van iemand waarvan je zoveel houdt. Voor hem zal ik altijd z'n partner blijven, wat ik ook in de toekomst zal doen.
NAH

19 mar 2007, 16:31

Hoi Roefie,

Allereerst welkom op dit forum!! Ik hoop dat je hier info en contact vind met lotgenoten.

Ik snap dat het heel erg moeilijk is, in een klap veranderd je leven dramatisch en als je partner opgenomen wordt in 24 uurs zorg is dat helemaal erg. Zelf heb ik hier geen ervaring mee maar ik hoop dat we je toch een beetje kunnen steunen...

Sterkte met alles,

Heel veel liefs sandra bloem1
partygirl
Newbie
Newbie
Berichten: 11
Lid geworden op: 25 feb 2007, 20:28

19 mar 2007, 20:20

hoi, ik hoop dat je hier wat steun kan vinden want zo te lezen kan je dat wel gebruiken welkom! gr partygirl:wub:
Roefie
Newbie
Newbie
Berichten: 6
Lid geworden op: 19 mar 2007, 15:24

20 mar 2007, 10:50

Bedankt voor jullie reacties!

't is inderdaad moeilijk. Het is een soort rouwproces, alleen het rare wat er bij komt is dat de persoon er nog is, en er ook altijd zal zijn.
Op dit moment bezoek ik mijn partner bijna dagelijks op ??n dag in de week na. Ik probeer nu om nog een dag minder op bezoek te gaan. Wanneer ik die avond iets anders heb gepland, lukt dat redelijk. Op avonden waarop ik eigenlijk niks heb, voel ik me vooral schuldig. Weet dat dat niet hoeft, maar toch...
In het weekend is m'n partner bij mij en zorg ik voor hem. Maar als ik iets anders heb, gaat hij naar zijn ouders. Het is fijn dat we alles goed samen kunnen regelen. Al weet ik dat ik ook de weekenden af zal 'moeten' gaan bouwen... :redface:

Groetjes!!
mamapatrick
Newbie
Newbie
Berichten: 2
Lid geworden op: 21 mar 2007, 14:34

21 mar 2007, 14:44

Hoi Roeffie,
Ja weet wat je voelt mijn man had dat de laatste paar weken van zijn overlijden maar hij bleef positief. Maar voor jou is het inderdaad moeilijk om iets los te laten terwijl diegene er nog is wens je in ieder geval heel veel sterkte en kracht toe want dat is het gene wat je nodig heb.
Groetjes alwine

QUOTE=Roefie;2082]Hallo,

Ik vind het lastig om hier m'n verhaal te typen, heb er ook lang over getwijfeld, maar wil wel proberen om mensen te vinden die hetzelfde/ iets soortgelijks hebben meegemaakt.

Ongeveer een jaar geleden heeft mijn partner een ernstig ongeluk gehad, waarbij hij zuurstof tekort heeft gehad in de hersenen. Het begin van het herstel verliep soepel. Lichamelijk kon hij al snel alles weer; lopen, eten, praten (wel wat wartaal) enz...
Na ongeveer een maand in het ziekenhuis te zijn geweest werd hij overgeplaatst naar een revalidatiecentrum. Hij werd daar wat passiver, praatte nauwelijks en leerde weinig bij.
Na een paar maanden werd hij overgeplaatst naar een andere instelling die ook een revalidatieafdeling had voor mensen met een hersenletsel die in een gewoon revalidatiecentrum niet verder komen. Dit was de laatste hoop. Hier zouden ze er nog uithalen wat erin zat. Helaas bleek dat niet veel te zijn.
Mijn partner neemt geen initiatieven (zelfs niet in de dagelijkse levensbehoeftes als opstaan, verzorging, eten, drinken). De mate waarin hij hulp nodig heeft is zeer wisselend. Ook praat hij niet tot nauwelijks en werkt zijn korte termijn geheugen niet.
Positief is dat hij iedereen nog herkent van voor zijn ongeluk. Hij geniet van een positieve sfeer en houdt van grapjes. Op deze momenten zie je hem genieten.

Een tijd geleden hebben we te horen gekregen dat hij nooit meer zelfstandig zal kunnen wonen en dat zelfs begeleid wonen te moeilijk voor hem is. Hij zal gaan wonen in een zorginstelling met 24 uurs zorg.

Na een relatie van bijna 7 jaar zal ik afstand 'moeten' gaan nemen.
Maar het is moeilijk om afstand te gaan nemen van iemand waarvan je zoveel houdt. Voor hem zal ik altijd z'n partner blijven, wat ik ook in de toekomst zal doen.[/QUOTE]
Roefie
Newbie
Newbie
Berichten: 6
Lid geworden op: 19 mar 2007, 15:24

22 mar 2007, 12:39

Hoi Alwine,

Wat erg voor je dat je man is overleden! Had hij voor zijn overlijden een hersenletsel?
Fijn dat hij positief bleef.
Mijn partner heeft zelf het besef niet of nauwelijks dat er iets is veranderd. Vaak geeft hij een lege/ emotieloze uitdrukking op zijn gezicht, maar wanneer anderen grapjes maken, geniet hij daarvan en wordt hij vrolijk.

Groetjes
Roefie
Gebruikersavatar
Marco
Newbie
Newbie
Berichten: 23
Lid geworden op: 31 jan 2007, 14:31

22 mar 2007, 15:40

Hoi Roefie,

Welkom op het forum, als is de reden dat je hier bent ook niet echtplezierig.
Ik hoop dat je hier de steun en hulp zal vinden die je nodig heb....

Heel veel sterkte in ieder geval.
Maakt je partner het echt niet meer bewust mee of is het alleen zijn uitdrukken die dat doen denken?
Het is voor jullie wel zwaar, maar gelukkig werken jullie goed samen als familie zijnde!

groetjes

Marco
groetjes Marco
Roefie
Newbie
Newbie
Berichten: 6
Lid geworden op: 19 mar 2007, 15:24

22 mar 2007, 21:51

Hallo Marco,

Tja, da's een goeie vraag.
Ik denk dat m'n partner op veel momenten niks denkt. Hij leeft heel erg in het heden.
Als hij niet bezig wordt gehouden doet hij niks. Hij lijkt dit zelf wel prima te vinden. Dat is meer lastig voor ons, omdat hij voorheen altijd druk bezig was met werken en hobby's. Hij zit meestal goed in zijn vel. Hij houdt alles in de gaten en als er een leuke sfeer om hem heen is, geniet hij daarvan en lacht om de grappen die gemaakt worden. Als hij iets echt niet wil, laat hij het duidelijk merken (wordt dan ook boos). In het nu begrijpt hij alles.
Maar hij weet (denk ik) niet dat hij een ongeluk heeft gehad. Een tijd terug lag er op de kast een brief over dat hij in de ziektewet zit. Hij keek me daarop vragend aan. Evenals bij beterschapskaarten.
Ik heb hem wel eens gevraagd of er iets veranderd is. Het antwoord hierop is wisselend.
Eigenlijk is alles wisselend. Het is en blijft heel moeilijk uit leggen hoe het precies is.

Groetjes Roefie
Gesloten