Mijn zus

Relaties, seksualiteit, verlies, werk, sociaal etc
Gesloten
Gebruikersavatar
Edwina
Jr. Member
Jr. Member
Berichten: 92
Lid geworden op: 15 feb 2007, 16:59

02 mar 2007, 20:34

Ja, nu ik toch aan het schrijven ben kan ik maar beter doorgaan. Nu heb ik de moed nog.
Mijn zus kreeg in 1998 te horen dat ze borstkanker had. Na eerst een borstsparende operatie volgde al gauw definitief afzetten van haar borst. Gevolg, chemo, bestraling met alle ellende vandien. Maar ze was dapper, zo sterk echt super! Een jaar later in de zomer van 1999 kreeg ze vanallerhande kwaaltjes en na onderzoek bleek uiteindelijk dat ze uitzaaiing had in haar lendenen EN in haar hersenen. De uitzaaiing in haar lendenen was nog operabel maar die in haar hersenen niet want die lag te gevaarlijk. In Oktober 1999 heeft ze een afscheidsbrief geschreven voor ons allemaal.
De woensdag na carnaval 2000 was ik bij haar (ze had huishoudelijke hulp nodig) zat ik bij haar en zaten we gekkigheid uit te halen. Toen zei ze tegen me: " een voordeel heb ik, ik zie papa eerder dan jullie"....................
Een week later kwam ik bij haar en reageerde ze niet meer, mijn zwager had een bed besteld want de wens van haar was dat ze thuis zou blijven. Het bed kwam en mijn zwager en ik hebben haar van boven naar beneden gesleept (een hels karwei) en ik haar bed in de woonkamer gelegd.
De dag erna was ze weer bij, ze kreeg geen medicatie alleen morfinepleisters. Ze heeft ze 2 weken in bed gelegen. We hebben zo'n intense weken beleefd, samen met mijn 2 andere zussen hebben we haar nageltjes gelakt, gemasseerd, met elkaar gelachen en samen gehuild, oude herinneringen opgehaald, biertje gedronken, sigaretje gerookt, gewoon alles wat we wilden.
Op een nacht werd ik gebeld door mijn zwager, ik schrok me rot, maar hij vroeg me of ik alsjeblieft wilde komen want ze vroeg naar me. Ik ben 's nachts naar haar toe gegaan en ze was helemaal het pad kwijt. "Je moet me helpen" riep ze maar, "ze willen me doodmaken, bel de politie en haal me hier weg", helemaal overstuur was ze en op het moment dat ik haar vastpakte om haar te troosten pakte ik haar te stevig vast en deed haar pijn, " ga weg, jij zit ook in het complot riep ze", ik ben vertrokken maar had er geen verdriet van want ik wist ................... dit komt door de morfine.
Ik heb 2 weken lang haar dagelijks verzorgd, gewassen, schone luier aan en ingesmeerd tegen doorliggen, ja dat voelde super, echt goed want ik kon iets voor haar doen zolang ze er nog was.
Op zondag kwam ik er weer en was ze weer in coma geraakt. We wisten allemaal dat dit het einde ging betekenen en hebben de hele dag aan haar bed gezeten. Eindeloos leek haar weg, echt onmenselijk, om een uurtje of 6 hebben we de huisarts gebeld en die is komen kijken. Hij heeft haar een spuit morfine gegeven en een half uurtje later blies ze daadwerkelijk haar laatste adem uit. We zagen hoe ze moest vechten om te ademen en hebben vaak geroepen, meid ga maar het is goed geweest.
Ik heb haar nog ingefluisterd:" geef papa een dikke kus van me".
Toen om 10 voor 7 is ze gestorven. Ik heb samen met de overbuurvrouw haar nog gewassen een aangekleed. Ben elke dag bij haar gaan kijken en alles goed gelegd wat in mijn ogen niet goed was. Heb in mijn eentje de kist gesloten want niemand anders durfde het maar ik had het gevoel dat ik dat MOEST. Alles dat ik bij mijn vader niet kon doen kon ik bij haar dubbel doen. We hebben haar met mijn zussen in de kerk naar voren gedragen en ik heb in de kerk een brief voorgelezen. Voor mijn Zus ..............want daar was er maar 1 van ...........
Ik wil graag eindigen met de brief welke ik heb voorgelezen zodat jullie begrijpen wat ik voelde.


Lieve Eugenie,


Ja, daar staan we dan weer. Wie had dat gedacht?
Jij niet, Harold niet, niemand niet.
Borstkanker luidde de uitslag!
Na?ef genoeg dacht je, knobbel weg en genezen.
Nee, wat het maar zo eenvoudig. En voor jou is het alles behalve eenvoudig geweest.
De afschuwelijke pijn die jij hebt gehad was niet eenvoudig te noemen, maar onmenselijk.

In September was de uitslag dat die afschuwelijke cellen waren gaan wandelen
Ik zal nooit jouw woorden vergeten. Je zei: ???n lichtpuntje zie ik, ik zie pappa eerder dan jullie?
Ja Eug, dat voorrecht ? als ik het zo mag noemen ? heb je.
Maar een mens kan zo?n keuze niet maken; die wordt voor je gemaakt.
Oneerlijk, ja natuurlijk is dat ontzettend oneerlijk, maar wat wil je ; God bepaalt de tijd!

De week voor Carnaval zei je nog tegen me: ?Op zo?n manier kan ik 100 worden, maar op de dag voordat ik 100 word mag je alles met me doen!?
Maar Eug, dat zou pas over 61 jaar zijn, en niet nu al!!

De laatste week zagen we je iedere dag een stukje verder wegglijden.
Maar je hebt gevochten, zo ontzettend hard. Tot de laatste seconde wilde je je verzetten.
Je was een groot voorbeeld voor velen.

Eug, ??n ding moet je me beloven. Als je boven bij pappa bent, geef hem dan een dikke knuffel van ons allemaal, en vergeet niet: eens komt een dag dat we weer allemaal samen zijn.
Op het bankje waar je nu met pappa op ons wacht.

Jij mag nu rusten, vrij van pijn en vrij van de strijd die je z? dapper hebt gestreden.
Wij zullen je nooit vergeten en er altijd zijn voor Harold en Malou.

Tot slot wil ik je nog ??n ding zeggen. Iets dat wij nooit tegen elkaar zeiden maar wel zo voelen: ?Wij houden van je en dat zal nooit veranderen!?

Dag Eug, bedankt voor 39 mooie jaren!!
You will only know when you had something when you lost it:wink:
Gebruikersavatar
Invisible
Hero Member
Hero Member
Berichten: 2646
Lid geworden op: 09 feb 2007, 16:28
Contacteer:

02 mar 2007, 20:50

hoi levi

ook voor dit stukje geldt eigenlijk wat ik al gezegd heb bij het stukje over je vader

je hebt samen met je zus ondanks alles,nog een aantal fijne dagen kunnen beleven
doordat je dit hebt kunnen doen,is het 'makkelijker' om het overlijden van je zus een plekje te geven
dit bedoel ik niet op een verkeerde manier,maar je hebt bij je zus de dingen kunnen doen die je wilde doen,en op een goede manier afscheid kunnen nemen.
dit heb je helaas niet bij je vader kunnen doen,waardoor het overlijden van je vader moeilijker te verwerken is als het overlijden van je zus..

en nogmaals mijn complimenten,vind het hartstikke goed van je dat je dit hebt gedaan

liefs
cindy
Moppie
Newbie
Newbie
Berichten: 16
Lid geworden op: 25 feb 2007, 14:37

03 mar 2007, 20:07

Ik zit hier met tranen............................

Meid, wat heb jij een mooie brief geschreven aan je zus.......................

Ik heb niet zo'n goeie band met mijn zus, we hebben elkaar al vanaf aug. 2001 niet meer gezien....................

Goed dat je het verteld hebt, joh!






>> Liefde vermenigvuldigd zich door het te delen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!<<
Gebruikersavatar
Edwina
Jr. Member
Jr. Member
Berichten: 92
Lid geworden op: 15 feb 2007, 16:59

03 mar 2007, 21:32

Hoi Moppie,

Wederom bedankt voor je lieve woorden. Ik heb me na het overlijden van mijn zus zo ontzettend dankbaar gevoeld, en nog, alles wat ze wilde heb ik voor haar gedaan en dat voelt goed. Ik kan het ook iedereen aanraden, doe wat je gevoel zegt niet wat anderen je vertellen. Mijn moeder wilde me wederom valium aanpraten, maar ik wilde het niet. Ik heb bij het overlijden van mijn vader en de rest eromheen al valium genoeg gehad waardoor ik een zwart gat over heb gehouden. Dat gat is niet meer terug te krijgen en dat wilde ik dit keer niet meer. Ik ben zo ontzettend blij dat ik dit allemaal heb kunnen doen! Ik was en ben wat dat betrof super trots op mezelf en ik weet zeker dat mijn zus dit ook was!

Edwina
You will only know when you had something when you lost it:wink:
Gebruikersavatar
Invisible
Hero Member
Hero Member
Berichten: 2646
Lid geworden op: 09 feb 2007, 16:28
Contacteer:

04 mar 2007, 15:54

het enigste wat ik hierop kan zeggen is...

je mag indd trots op je zelf zijn,en je zus is/was zeker ook trots op jou

liefs
cindy
Gebruikersavatar
dondertje
Newbie
Newbie
Berichten: 31
Lid geworden op: 14 mar 2007, 01:47
Contacteer:

14 mar 2007, 01:56

bij het horen van je verhaal, mijn vader is overleden aan kanker toen ik elf was,
ze waren er te laat bij en binnen no time was de longkanker verspreid door heel zijn lichaam.
ze hebben niks kunnen doen.
veel sterkte!
Gebruikersavatar
Invisible
Hero Member
Hero Member
Berichten: 2646
Lid geworden op: 09 feb 2007, 16:28
Contacteer:

14 mar 2007, 08:03

hoi dondertje

dat is indd ook niet makkelijk op zo'n jonge leeftijd.
en zeker als je weet dat ze er te laat bij waren...

heb je ondertussen de dood van je vader verwerkt,of zit je nog steeds in het rouwverwerkingsproces?

groejtes
cindy

p.s misschien is het een optie om je eigen even voor te stellen in de toog
zodat iedereen weet wie er achter de naam dondertje schuil gaat:rolleyes:
Dawn
Newbie
Newbie
Berichten: 9
Lid geworden op: 11 mei 2007, 12:51

03 jun 2007, 17:14

Hallo Levi,

ik herken heel veel in jouw verhaal. In oktober 06 heb ik een goede vriendin verloren aan borstkanker. Zij had bijna geen familie meer en als goede vriendin heb ik haar bijgestaan tot aan het einde. Ze was als een zus voor mij. Ondanks de moeilijke momenten heb ik vooral ontzettend mooie herinneringen en ook het geloof dat een goede band niet stuk gaat maar verder gaat dan dit leven!

Hierbij in bijlage een tekst die ik heb gemaakt, die ik graag met jullie zou willen delen.

Groetjes,
Dawn

Lieve vriendin,

De eerste keer toen ik je zag, was op de hondenschool. Je kwam kijken en ik zag je staan aan de kant. Ik vroeg ?ben jij M. soms??, en je keek verbaasd op ?ja, dat ben ik?. Toen zijn we aan de praat geraakt, en we zijn nooit meer uitgepraat. Dit was het begin van een diepe vriendschap, die helaas, niet meer zo lang mocht duren. Ik zag je eigenlijk in het begin als een tere, lieve vrouw, je zag er zelfs breekbaar uit, zo zacht kwam je over. Hoe meer en beter ik je leerde kennen leerde ik jouw persoonlijkheid kennen, een sterke vrouw, temperamentvol die h??l goed wist wat ze wou. Ik leerde jou appreci?ren, ik kon zelfs nog van je leren. Wat hebben we veel verteld tegen elkaar, ik kon alles tegen je zeggen, en ondanks dat je ziek was stond je nog steeds klaar voor je goede vrienden. Op zo?n momenten vergat je, je eigen ellende. Het was een moeilijke tijd voor jou, een tijd waarin je de mensen echt leerde kennen, sommigen kwamen er bij, stonden klaar voor jou, anderen gingen weg en kwamen nooit meer terug. Je begreep het niet allemaal, het maakte je moe, tegen het einde was je moe van je zieke lichaam, maar ook je geest was moe. Het was moeilijk om dit allemaal nog te kunnen bevatten, tja, hoe moest je daar mee omgaan? Toch waren er ook mooie momenten, ondanks alles. We hebben veel gelachen, genoten van de mooie dingen die we nog konden beleven. Je genoot van m?n jongste zoontje hij was een echt zonnetje voor jou, die zo?n uitstraling gaf, waar je helemaal van opknapte. Ja, en ik genoot daarvan natuurlijk, om te zien hoe veel je om hem gaf. We zijn ook allemaal nog eens samen gekomen , met je beste vrienden, om gezellig samen te zijn, zolang het nog kon. Dit was toch nog een mooie tijd, op zo?n gelukkig moment vergat je even dat je ziek was. Dit was het beste medicijn dat je maar kon krijgen. Ik durf wel zeggen dat ?vriendschap? een thema was dat centraal stond in je leven, op dat moment. Maar uiteindelijk heb je toch moeten opgeven, het was het een strijd waar je niet van kon winnen.
jou hondje, jouw lieve kleine oogappel heeft je bijgestaan tot op het einde van je levensweg. Ze is nu ook moeten gaan, ze was zo graag bij jou. Samen zijn jullie nu op reis vertrokken, ver van hier. Naar een plaats waar het beter is om te leven, een plaats waar geen pijn meer is, een plaats waar je kan uitrusten, waar je innerlijke rust kan vinden. Een plaats, die zo mooi is, dat je er nooit meer weg wilt. En ooit gaan we er allemaal naar toe, daar zullen we jou terugzien als een mooie, gezonde, gelukkige vrouw.

Lieve vriendin, ik zal jou missen, jouw lach missen, jouw vriendschap, jouw liefde, jouw troost, jouw begrip.
Gebruikersavatar
Invisible
Hero Member
Hero Member
Berichten: 2646
Lid geworden op: 09 feb 2007, 16:28
Contacteer:

03 jun 2007, 19:27

hoi dawn,

wat een ontzettende mooie tekst heb je gemaakt....
ik ben er helemaal stil van....
je kan zien dat je je hart en ziel er in gelegd hebt......en dat jullie echt dikke vriendinnen zijn geweest.........

levi is hier al een poosje niet meer geweest,maar ik zal haar zeker even op dit bericht wijzen....

mocht je je hart nog is willen luchten ben je van harte welkom hier op het forum...
groetjes
cindy
Gesloten