De paradox

Zaken die niet onder de andere forums passen, lees en plaats je hier
Klaver
Newbie
Newbie
Berichten: 17
Lid geworden op: 10 jul 2019, 11:18

19 mar 2021, 09:51

Terminologie in de psychiatrie moet aansluiten bij de psyche. Als je bijvoorbeeld zegt dat een patiënt ernstig overwerkt is geraakt, weinig meer slaapt, is gaan wanen en in een psychose is beland dan zeg je iets waar we wat aan hebben. Behandelaars hebben er wat aan. De patiënt ook. Het sluit aan bij de psyche.
De patiënt kan, e.v.t. met medicatie zijn wanen opschrijven en ontkrachten: "geloof ik dit nu echt?" Hij kan dan, al wanende, grip krijgen op zijn psychose.
Maar als behandelaars gaan spreken over "ontregeling", dan heeft niemand daar wat aan. Het sluit niet aan bij de psyche. Het sluit eerder aan bij een machine. De mens heeft gevoelens, gedachten, herinneringen, een wil en een bewustzijn en is geen machine die ontregeld kan raken. Als je tegen een patiënt zegt dat hij ontregeld is, kan hij daar niets mee en staat hij machteloos.
Natuurlijk hebben wij hersenen. En bestaan er termen als "RNA", "ruw endoplasmisch reticulum", "neurotransmitters", de "neurotubulus", "axonen", het "cortex" enz. enz. Maar zo lang er maar zo weinig verbanden zijn te leggen tussen het fysieke en het psychische, sluit het praten en schrijven over het fysieke niet aan bij de psyche. En heeft de patiënt helemaal niets aan die termen.
En dat is dan de paradox: die psychofarmaca kunnen helpen, maar wanneer je de patiënt benadert in een gesprek, heeft hij helemaal niets aan het gepraat over het fysieke. Dan wil hij als een mens behandeld worden.
Plaats reactie