Euthansie verzoek. misschien trigger

Zaken die niet onder de andere forums passen, lees en plaats je hier
butterfly27
Newbie
Newbie
Berichten: 1
Lid geworden op: 11 jun 2019, 00:34

11 jun 2019, 00:59

Hoi.

ik ben nieuw hier dus weet ook niet of het passend is. ik ben ... me naam kan ik niet zeggen maar op het forum heb ik me butterfly27 genoemd. ik ben gek op vlinders en ben 27 jaar oud. september word ik 28. hopelijk mijn laatste verjaardag,
ik zocht via google naar lotgenoten in euthansie binnen de psychiatrie het is een eenzame weg. ik had maar weinig mensen om me heen maar sinds ik me wens naar buiten heb gebracht eigenlijk helemaal niemand meer. ik heb sinds een aantal maanden een partner. leuk en oke. ik voel alleen erg weinig. of dat nou eerlijk is betwijfel het.

beetje me verhaal vertellen misschien wel handig. ik ben dus 27. ik ben vanaf geboorte getraumatiseerd door verschillende mensen. ik heb op dit moment 40 open trauma's,. ik heb meerdere stoornissen. ben in tehuizen en pleeggezinnen opgegroeid. heb mijn hele leven niet anders gedaan dan overleefd. en toen ik 17 jaar was kwam ik in contact met een narcist. shit kon er ook nog wel bij. 3 jaar leefde ik zo nu en dan in een hel. want het leven met een narcist is niet altijd hel anders blijf je niet. ik raakte in verwachting. deed aangifte, woonde in een blijf van me lijf huis. en daar kreeg ik mijn kind.
mijn ex werd veroordeeld. die klojo haalde zelfs het nieuws. dat had die dan wel weer geflikt.

toen me kindje 2 was bleek hij meervoudig beperkt. ja ja kan er ook nog bij. maar ik heb een geweldig kindje daar niet van. 2 en half jaar geleden mijn ex kreeg verlof vanuit tbs en ik werd beveiligd door politie en justitie jawel omgekeerde wereld. het werd als maar uitzichtlozer. ik greep iedere therapie en medicatie aan soms wel 3 a 4 keer. ik wilde het niet opgeven voor mijn kind. 17 jaar lang ben ik teleurgesteld door de ggz. meer de ellende in gebracht. en toen ging mijn wens ontwikkelen. want ik leefde voor mijn kind. maar uiteindelijk was zelfs dat niet meer voldoende hoe verschrikkelijk het ook voelde. ik vond en vind hij is beter af zonder mij. ook hij word beveiligd namelijk. en als ik overleden ben is de dreiging weg voor hem denken ze. ik geloof het niet maar goed.

in november na vele gesprekken met mijn psycholoog heb ik de aanvraag ingediend bij de levenseindekliniek. ervoor gesprek huisarts gehad die begreep het maar door leeftijd wilde hij het zelf niet doen maar zou alle medwerking verlenen. en de andere hulpverlening ook. ik was verbaasd. ik deed de aanvraag. nog geen 2 weken later heeft de kinderbescherming mijn kind bij me weg getrokken. dat was trauma nummer 40. hij werd niet verwaarloosd of mishandeld of wat dan ook. maar door aanvraag euthansie waren ze bang voor suicide. terwijl ik rustig een andere plek wilde zoeken. kreeg ik te maken met een gezinsvoogd en alles snel snel. nou dan ging me euthansie aanvraag ook maar snel he. het hoefde van mij eerst niet zo snel ik wilde alles goed geregeld hebben voor mijn kind maar hey die hadden ze afgepakt. in de rechtbank deed ik mijn verhaal. een rechter die positief onder de indruk was die dit nog nooit had gezien een ouder met spoed uit huis plaatsing die zo in het belang van het kind dacht. maar ik besloot het niet aan te vechten verder. in het belang van mijn kind om het niet nog een keer mee te hoeven maken. en zo had ik echt niemand meer. mijn structuur en regelmaat verdween. mijn levensader werd van me afgerukt.

nu over de euthansie. sinds november zit ik er in. ik ben oke verklaard op vlak van dossier en door de eerste psychiater. 30 min had ze maar nodig. bizar eigenlijk dat iemand binnen 30 min kan beslissen ach ja jij mag wel dood. aan de andere kant fijn natuurlijk. en nu is het wachten op het ambulante team. en oh my god wat duurt dat LAAAAAAAAANG. wachttijd is een jaar minimaal vanaf aanmelding. november dus. die kijken 3 tot 7 keer mee. en als die akkoord geven moet ik weer naar een andere psychiater. als die akkoord geeft gaat hele bende naar scan arts. de laatste en als die ja zegt mag ik gaan. proces duurt zo'n 2 jaar. ik hoop 7 september 2020 menswaardig te mogen sterven. vooral in het belang van mijn kind. zodat ik hem kan voorbereiden. hij weet al wel dat mama ziek is en mama niet meer beter word. dat mama gekke dingen in haar hoofd heeft die tegen haar schreeuwen en mama pijn en verdriet doen. ik heb geen stemmen hoor. maar me kind is zwaar autistisch en 6 dus dit is begrijpelijker. en gaat die goed mee om maar ziek en dood is wel even wat anders.

ondertussen maak ik foto albums voor hem voor later. vul ik een boek in mama vertel eens voor hem voor later. heb ik bijna alles voor crematie al rond. maar hulp tot het eind is knap lastig. iedereen trekt de handen van je af. want er is geen vooruitgang meer te behalen. nu misschien het fact team hoor het volgende week. ik mis contacten. misschien contacten met mensen die in het zelfde proces zitten of mensen die ook ervaring hebben met ellende. ik heb geen idee. ik heb gehoefte aan contact. ik heb trouwens complexe ptss. een eetstoornis nao vroeger anorexia. angststoornis, dissociatiestoornis, conversiestoornis, en psychosomatische klachten. lichamelijk word ik steeds zwakker. stress kan je lichaam wel degelijk op vreten. verder geen idee wat ik hier mee moet. maar plaats dit gewoon en zie het wel.

liefs butterfly27
Plaats reactie