Sociaal contact, onrust, eetbuien

Zaken die niet onder de andere forums passen, lees en plaats je hier
Gebruikersavatar
Liefs
Jr. Member
Jr. Member
Berichten: 68
Lid geworden op: 22 feb 2015, 09:47

27 feb 2015, 11:27

Hoi, dit ben ik:

TOEN:
In een rotgezin opgegroeid: onveilig, verwarrend, verdrietig.
Uit huis, moeten overleven: van alles geprobeerd. Allerlei studies, baantjes, woonplekken, contact met anderen geprobeerd te maken, intimiteit proberen te vinden, ploeteren om mijzelf te vinden en mijzelf steeds meer te zijn...

NU:
Nog erg onzeker, angstig ook wel. Voel mij erg kwetsbaar, snel bedreigd, trek mij dan terug.

Werkeloos. Zoek veel contact met lotgenoten: loop veel inlopen af.

Binnenkort start professionele hulp.

Moeite met huishouden, douchen, alleen zijn, last van eetbuien.

Geen relatie, geen vrienden, geen familiebanden.

Onrust!!!

TOEKOMST: Weten wie ik ben en waar ik sta. Een leven opbouwen!!!


Zo hebben we allemaal onze sores. Vind het leuk om met mensen in contact te komen die ook midden in het leven staan en hun weg proberen te vinden.
ops
Newbie
Newbie
Berichten: 5
Lid geworden op: 21 feb 2015, 23:41

28 feb 2015, 13:44

Hoi, ik heb ook ops. Het is echt een nare ziekte. Ik hoop dat je iets hebt/ vind waarbij je je gelukkig voelt.
Gebruikersavatar
Liefs
Jr. Member
Jr. Member
Berichten: 68
Lid geworden op: 22 feb 2015, 09:47

28 feb 2015, 20:00

dag ops. bedankt dat je reageert op mijn berichtje. ik heb ook jouw eigen bericht gelezen en dat was fijn. ik herkende veel en je bent ook nog eens van mijn leeftijd, vind ik ook leuk.

waarom denk je eigenlijk dat ik ops heb?
Gebruikersavatar
Liefs
Jr. Member
Jr. Member
Berichten: 68
Lid geworden op: 22 feb 2015, 09:47

01 mar 2015, 13:19

lief ook, je toewensingen...
en hoe is het met jou?
ops
Newbie
Newbie
Berichten: 5
Lid geworden op: 21 feb 2015, 23:41

01 mar 2015, 21:44

Ja ik dacht ergens te lezen dat je ook een ontwijkende had, was dus niet zo. Veel kwam mij ook wel bekend voor. Wel goed dat je binnenkort met hulp start. Die eetbuien heb ik ook! Daar ben ik nu mee bezig om mij meer bewust van te zijn.
Gebruikersavatar
Liefs
Jr. Member
Jr. Member
Berichten: 68
Lid geworden op: 22 feb 2015, 09:47

02 mar 2015, 19:54

hoi ops. jij ook eetbuien? oh ik zou er alles van willen weten. ik voel mij altijd zó alleen als ik zoveel naar binnen werk. maar jij doet het ook, dat voelt als een hele opluchting! en dat je een man bent, das nog fijner. voel ik mij toch wat dichter tot de andere seks komen, scheelt ook weer.
ben jij daar heel dik van geworden? ik voel mij vooral zo dik, vooral in mijn benen, zo zwaar, na zo een eetbui.

jij hecht veel waarde aan hulp he? ik merk dat aan je reacties, wat je schrijft. ik zou wel willen weten hoe ik liefde kan vinden, of hoe ik met grote paniek om moet gaan. maar ik kan mij haast niet voorstellen dat iemand mij dat leren kan.
maar jij bent al zo lang in therapie. jij zal er wel wat van opsteken dan.
nick99
Newbie
Newbie
Berichten: 19
Lid geworden op: 02 feb 2015, 22:03

02 mar 2015, 20:25

Hoi Liefs en ops, er zijn heel veel mensen die gaan eten als ze ongelukkig zijn. Ik doe het ook alleen mijn lichaam verwerkt zo een eetbui makkelijk waardoor ik niet echt aankom en mijn lichaam reageert heel sterk op sporten waardoor als het voorkomt dat ik wat ben aangekomen, ik het er ook zo weer af heb. Wat voor dingen eten jullie?
Gebruikersavatar
Liefs
Jr. Member
Jr. Member
Berichten: 68
Lid geworden op: 22 feb 2015, 09:47

03 mar 2015, 10:57

hoi nick, inmiddels zit ik alweer dagen thuis. ik probeer heel gezond te eten, hopende dat ik daarvan wat afval.

ik durf niet goed te zeggen wat ik allemaal eet in zo een bui. word er toch wel onzeker van. zou het wel meevallen wat ik eet of ben ik echt een van de ergste?

ben jij er nog, ops? hoe gaat het inmiddels met jou
Gebruikersavatar
Liefs
Jr. Member
Jr. Member
Berichten: 68
Lid geworden op: 22 feb 2015, 09:47

05 mar 2015, 21:25

inmiddels ben ik bij de crisisdienst geweest. ik kan mij over ongeveer 2 weken vrijwillig laten opnemen.
ik ben eerlijk, ik snap het gewoon niet. is er een beter leven mogelijk? zonder zoveel angst, met vertrouwen, liefde, rust, zekerheid? en dan voor mij?
ik denk dat die weg lang is, erg lang. en ik weet gewoon niet of ik het de moeite waard vind om nog te vechten, want zo zie ik het. constant vechten om je hoofd boven water te houden.
ik heb nog even tijd om het idee te laten bezinken.
als ik mij niet laat opnemen blijft mijn situatie zoals het is. en dat zal alleen maar bergafwaarts gaan. ik heb geen leven meer
Wendy*
Newbie
Newbie
Berichten: 32
Lid geworden op: 28 feb 2015, 00:17

05 mar 2015, 23:30

Beste Liefs,

Ik wil dat je hoop blijft houden, dat het beter wordt. Ook al zie je het nu niet meer zitten, het wordt beter. Ik kan uit je berichten aflezen dat je graag beter wilt worden. Geloof alsjeblieft in jezelf. Je geeft ook aan dat je opgenomen wilt worden, doe dit alsjeblieft, je gaat beter worden!

Blijf sterk!!
Ruurd
Hero Member
Hero Member
Berichten: 1073
Lid geworden op: 23 dec 2008, 00:19

06 mar 2015, 00:01

Hallo Liefs,

Heel goed dat je hulp gaat zoeken.Ik wens je veel sterkte toe.

Probeer in het nu te leven en niet te veel aan toekomst denken want die is voor iedereen onzeker.

Groeten Ruurd :smile:slaap1
Leer van gisteren,droom van morgen,en leef vandaag.
Gebruikersavatar
Liefs
Jr. Member
Jr. Member
Berichten: 68
Lid geworden op: 22 feb 2015, 09:47

06 mar 2015, 09:16

je kunt altijd wel blijven vechten. er is altijd wel weer een andere methode die je kunt proberen, een andere therapie, een andere psychiater. wanneer kan je wél opgeven? wanneer is het gewoon klaar? wat als je het vechten gewoon moe bent? gewoon moe bent. therapie kost óók energie. opname ook. léven kost energie

in ieder geval, ik kom er niet meer uit. het nadenken leidt niet tot heldere antwoorden. zelf zie ik geen uitkomst. ja, misschien weten anderen uitkomst, kan je denken. maar ik vraag mij af of ik dat donkere, zwarte bos, wat mijn toekomst is, en waar ik geen handen voor ogen kan zien, wel in wil gaan. wat staat mij daar te wachten? wil ik dat wel? veel confrontatie in ieder geval. praten over het verleden. en de toekomst zal ook altijd moeizaam zijn voor zo een gevoelig iemand als ik.
en hoe hard blijf ik steeds terugvallen? wanneer wordt het beter? en wat is dat beter dan? hoeveel pijn dan nog? komt er ooit acceptatie? liefde? hoe wordt het leven wél dragelijk en wanneer bereik ik dat punt? het leven is toch áltijd vallen en opstaan? wat als je gewoon niet meer vallen wilt? niemand kan je de garantie geven dat je niet meer zult vallen. wat als de angst voor het vallen gewoon te groot is?

de goede verwensingen maken mij situatie niet meer helder en duidelijker. ook de toekomst niet en de eventuele mogelijkheden die nog voor mij liggen.

heeft er iemand eigen ervaringen hiermee en wil zijn verhaal doen? dat maakt dat ik de dingen beter kan begrijpen, betere voorstelling kan maken van eventuele mogelijkheden. dat maakt dat ik misschien wat licht kan schijnen, op die nu zo zwarte, donkere toekomst.
Laatst gewijzigd door Liefs op 06 mar 2015, 09:25, 1 keer totaal gewijzigd.
Wendy*
Newbie
Newbie
Berichten: 32
Lid geworden op: 28 feb 2015, 00:17

06 mar 2015, 09:36

Hoi Liefs,

Ik kan me wel inbeelden hoe jij je voelt, ik heb ook een rot verleden en veel moeite met eten. Misschien zijn onze problemen niet even erg maar waarschijnlijk hebben we veel gemeen.

Wellicht kunnen we contact leggen?
ops
Newbie
Newbie
Berichten: 5
Lid geworden op: 21 feb 2015, 23:41

06 mar 2015, 15:39

Hoi, wel blijven volhouden inderdaad! Ik kon niet eerder reageren omdat ik het druk had... Mijn weg was lang, ja veel therapie gehad, het heeft wel gewerkt! Beter dan niets doen dat helpt helemaal niet.
Gebruikersavatar
Liefs
Jr. Member
Jr. Member
Berichten: 68
Lid geworden op: 22 feb 2015, 09:47

06 mar 2015, 18:33

ik vraag om jullie verhalen, maar eigenlijk weet ik genoeg. tuurlijk is er verbetering mogelijk. tuurlijk zullen antwoorden en oplossingen niet aan komen waaien en kan je niet rustig op een stoel gaan zitten om pas weer aan het leven deel te nemen als alles goed is en altijd goed zal blijven.

wat mij vooral bezighoudt is dat als er al een mogelijkheid is om een fundering/basis in mijn leven aan te leggen, wat volgens mij haast onmogelijk nu nog is en enorm lang zal duren, hoe kan ik dan tijdens dat proces van funderen, alle pijn, alle bedreiging, en ook het leven buiten de deur houden, zodat ik pas weer aan het leven deel kan nemen als ik het aankan? dat gaat toch niet? ik kan toch niet 2 jaar opgenomen worden, zonder verlof, in de veronderstelling dat ik daarna ineens 'klaar' ben? sorry hoor, ik kan mij er niets bij voorstellen.
want dat is nou juist mijn probleem. ik sta midden in het leven, maar ik heb geen handvaten om dat leven aan te kunnen, zonder eraan kapot te gaan. dus een fundering leggen, stabiel worden etc, dat is wat mij te doen staat.
maar in de tussentijd dan? pijn blijven leiden? het leven mij laten afslachten? angstig blijven?
nou, die vraag ga ik nog even voorleggen aan de crisisdienst, want ik denk dat deze overpijnzing alleen door een specialist te beantwoorden is.

zwartgallig, noemde ze mij, dat ik zwartgallig over mijn toekomst en over hulp zou denken. geloof dat ze gelijk hebben. ik zie de toekomst (ook met hulp) als hard werken, als strijden, als angstig, als onzeker, als moeizaam, als pijnlijk.

sorry jongens, bedankt voor alle steun. maar ik geloof dat het nu slechts een kwestie is van een simpele keuze: wil ik nog vechten, vechten voor mijn bestaan. of geef ik op. want al zou ik hulp accepteren, het leven zal nooit inspanningsloos zijn. nooit.

(hé ops. je bent er weer)
Laatst gewijzigd door Liefs op 06 mar 2015, 18:45, 1 keer totaal gewijzigd.
Plaats reactie