Author Topic: Vroeggeboorte  (Read 1988 times)

Annet

  • Newbie
  • *
  • Posts: 2
Vroeggeboorte
« on: May 15, 2017, 01:58:28 AM »
Hey allemaal!
Ik ben nieuw hier op het forum, omdat ik er zelf even helemaal doorheen zit. Ik krijg op dit moment ook hulp van een oud medewerkster van het ggz, die nu bij de huisarts werkt als praktijk ondersteuner.

Laat ik bij het begin beginnen. Mijn verloofde en ik kregen het begin 2016 over dat een kindje van ons samen heel erg welkom zou zijn. Direct gestopt met de pil en direct raak! Superblij natuurlijk!
Helaas geen zwangerschap om over naar huis te schrijven. Ben tot 16 weken aan toe ziek geweest, ik zat aan de dubbele hoeveelheid emesafeme omdat ik tegen uitdroging aanzat. Toen ging het eindelijk beter en kon ik gaan genieten, dacht ik. Met 29 weken met veel klachten naar de vk geraakt en die stuurde me door naar het ziekenhuis. Hier werd een verweekte bmm en 1 cm ontsluiting vastgesteld. Absolute rust dus. Geloof me, dat is 1 week lekker, 2e word vervelend en derde ronduit saai. Ik was 2 februari dit jaar uitgerekend, maar heb van begin af aan tegen mn vriend gezegd dat ik dit niet zou redden. Uiteindelijk ook nog bij de fysio beland vanwege bekken klachten. Nog een nacht ziekenhuis tussendoor met extreem hoge bloeddruk, een paar dagen voor oud en nieuw. Gelukkig mocht ik naar huis en heel rustig maar wel gezellig oud en nieuw gevierd. Op 1 januari, om half 7 s ochtends breken spontaan mn vliezen. Dit na nog geen 3 uur slaap. Door naar het ziekenhuis en aan de ctg scan. Ik zat toen op 35+5. De weeen zette door,maar de ontsluiting schoot maar niet op. S avonds besloten dat ik een ruggenprik zou krijgen in de hoop dat de weeŽn door zouden zetten, die waren stilgevallen. Ik zat om 8 uur s avonds op 2 a 3 cm. Na die ruggenprik ging het snel, om 02.39 is mijn mooie zoon ter wereld gekomen. Ik heb hem 15 minuutjes bij me gehad. Toen kwam de transport couveuse en was hij weg. Ik werd opgelapt en er naartoe gereden. Ik mocht hem niet aanraken, want hij sliep en rust was belangrijk( hij hoefde niet in de couveuse zelf, wel de afdeling). Afijn 8 dagen lang alleen maar voeden en verschonen. Toen eindelijk mee naar huis en ik heb geprobeert veel verloren tijd in te halen. Na 1 1/2 maand thuis kreeg hij hoge koorts. Weer ziekenhuis, allemaal nare onderzoeken en even werd aan hersenvliesontsteking gedacht. Gelukkig was dit het uiteindelijk niet en is het een flink virus geweest. Na 5 nachten mocht hij weer mee naar huis.
Mijn schoonmoeder bemoeit zich vanaf begin af aan overal mee en geeft ongevraagd advies. Lees advies als commando's.
Ik ben door alles al zo onzeker, en voel me zo schuldig dat hij te vroeg geboren is, had ik maar minder zwaar getild, nog meer rust gehouden, enzovoorts. Ze geeft me dus echt geen beter gevoel, eerder dat ik het slecht doe en ik durf er zo weinig van te zeggen. Nu moet hij daar in juni 2 nachten logeren, maar ik kan hem zo moeilijk los laten. Als ik er alleen al aan denk stromen de tranen over mijn wangen en word ik misselijk. Het is zo erg dat ik serieus overweeg om mijn festival kaartje( het eerste uitje van mij na de bevalling) te gaan verkopen. Hebben meer vrouwen een soort gelijke bevalling gehad? En vinden er meer mensen het loslaten moeilijk?
Ik zit dus ook de laatste tijd niet lekker in me vel en kan overal wel om huilen. Soms gaat het dagen goed en dan ineens niet meer. Mijn 'psycholoog' zegt dat ik nu geestelijk eindelijk alles verwerken kan omdat er rust is, maar ik herken me nuchtere zelf helemaal niet terug. Ik heb ook echt de behoefte te praten met iemand die het zelfde mee gemaakt heeft. Dus als er iemand advies voor mij heeft of een zelfde soort situatie meemaakt zou ik het graag lezen.

Groetjes van Annet

Companion

  • Newbie
  • *
  • Posts: 2
Elke moeder is een topper,ook jij!
« Reply #1 on: May 16, 2017, 08:28:35 PM »
Dag Annet,

Allereerst wat een zwangerschaps en bevallingsverhaal. Ik ben in die optiek geen lotgenoot, maar ik begrijp heel goed dat je hier last van ondervind en lotgenoten zoekt. Ik hoop oprecht dat je deze gaat vinden om je verhaal te kunnen delen en herkenning kunt vinden bij de ander.

In het verhaal schoonmoeder bemoeienissen herken ik me maar al te goed. Mijn schoonmoeder wil zich overal tegen aan bemoeien. In het begin van de relatie van mijn man en mij (nu bijna 20 jaar geleden) vond ik het lastig hier mee te dealen. Omdat je ook respectvol naar de ander wil blijven. Toen ik zwanger was en na de geboorte van onze dochter wilde mijn schoonmoeder alles bepalen. Dit heb ik niet toegelaten en heb vooral dat gedaan wat voor mij goed voelde. Toen onze dochter 4 mnd oud was en ik net weer aan het werk was, wilde mijn schoonmoeder dat onze dochter regelmatig weekenden zou komen slapen. Maar ook ik vond en vind nog steeds het moeilijk mijn kind los te laten. En heb dit dan ook niet gedaan. Onze kinderen zijn nu een stuk groter, los laten is nog steeds moeilijk. Maar ik besef me als moeder dat los laten er uiteindelijk gaat gebeuren.

Annet probeer je te richten op  erachter te komen wat jij wilt, wat vind jij belangrijk. Wanneer loslaten nu te moeilijk is, wat niet onbegrijpelijk is wat je tot nu toe hebt meegemaakt, is het geen falen als je je zoon nu meer bij je houdt. En ongeacht wat anderen zeggen, nu kwetsen bepaalde opmerking je misschien, je doet het nooit fout als moeder. Je hebt in het leven niet alles in de hand. Probeer vooral grip te krijgen op jouw gevoel en keuzes als moeder.

Annet

  • Newbie
  • *
  • Posts: 2
Vroeggeboorte
« Reply #2 on: May 18, 2017, 06:11:53 AM »
Heel erg bedankt voor het antwoord.
Wat kunnen schoonmoeders soms vervelend zijn he :mad:
Bedankt voor je adviezen, ook fijn om te lezen dat ik niet veel te overbezorgd ben, dat idee krijg ik door bepaalde mensen in mijn omgeving. Ik ga eigenlijk altijd om met vrij nuchtere mensen, en zo stond ik zelf ook in het leven. Maar mn zoontje maakt gevoelens los die ik voorheen niet kon. Maar hier heeft waarschijnlijk iedere kersverse ouder last van :tongue:
Ik ga nog eens heel goed voor mezelf bedenken of ik wel weg ga. Met 1 nachtje had ik nog wel vrede gehad, ook omdat ik die dag dan genoeg afleiding zou hebben en ik wel het idee heb dat ik alleen maar een fijnere moeder word als ik zo nu en dan is tijd voor mezelf maak, maar 2 word me echt te gek.
Nogmaals bedankt, en ik hoop dat er nog meer mensen gaan reageren die in een zelfde soort situatie gezeten hebben.