Author Topic: misbruik vader, maar geen verkrachting  (Read 1611 times)

cocochanel

  • Newbie
  • *
  • Posts: 1
misbruik vader, maar geen verkrachting
« on: December 09, 2016, 02:26:34 PM »
Beste mensen,

De laatste tijd heb ik nogal moeite met het misbruik van door mijn vader. Ik kan me niet meer herinneren wanneer het begonnen is, alleen toen het gestopt is. Ik ben nu bezig met emdr therapie en heb afgelopen zondag aangifte gedaan . Ik ben 23 jaar. Eerder ging mijn leven gewoon normaal door, en had ik er met vlagen last van. Maar nu, ondanks wat ik ook doe wat mijn psycholoog me aanraad, blijf ik piekeren. Want waar ik mee zit is dat ik het gevoel heb dat ik er geen last van mag hebben, omdat het geen verkrachting was. Ik weet dat het raar klinkt, maar toch krijg ik het niet uit mijn systeem. Mijn vader raakte mij aan, en deed dat herhaaldelijk, wekelijks jaren lang, alsof het een soort dwangmatige handeling van hem was ofzo. Toen ik 10 was hoorde ik van mijn tante dat mijn vader ook seksuele handelingen had verricht bij mijn halfzus, die 10 jaar ouder is dan ik. Mijn tante (en zus) wist niet van mijn situatie en heeft ook nooit wat gevraagd. Toen ze dat zei vielen er bij mij heel veel kwartjes en heb ik het misbruik gestopt. Dat was natuurlijk goed, dat het gestopt is. Maar toch voelt het niet echt als een overwinning, omdat ik toen het gevoel kreeg, had ik dit maar eerder geweten, ik had dit blijkbaar al die tijd al kunnen stoppen. Blijkbaar was het mijn eigen keus en was ik zo dom of zo vies en vulgair om het niet eerder te stoppen, totdat iemand anders zij dat dit soort dingen niet kloppen. Ook kreeg ik het gevoel alsof ik iets heel verkeerds had gedaan en dat het mijn schuld was en niet de zijne. Vervolgens heeft mijn vader altijd tegen me gezegd dat ik verwend was en slecht, en vervelende seksuele opmerkingen gemaakt en toen ik ouder werd probeerde hij weer tegen mijn zin aan me te zitten. En hij kietelde me vaak en zo vervelend dat ik ging huilen, en dan ging hij alsnog door. Ook sloeg hij vaak. In principe klinkt het niet heel erg vergeleken met een normaal misbruik verhaal. Maar toch heb ik er heel veel last van. Vooral dat mijn familie wist van mijn zus en nooit eerder aan de bel heeft getrokken of mijn vader hier op aangesproken. Ook dat er nooit aangifte is gedaan, toen het bij de familie bekend werd. Alsof ik het niet waard ben om voor op te komen, en dat ik dit misbruik heb verdiend, omdat ik toch een slecht en vies kind was. En bovendien mag ik niet zeuren, want: hij heeft me toch nooit verkracht? Dan is er toch niks aan de hand? En toch voelt het niet zo. Ik zit hier zo over te piekeren. Het rare is, soms denk ik, was ik nou maar wel verkracht, want dan hadden die mensen me beter begrepen, en meer de ernst ingezien. Toch ergens heb ik het gevoel gehad dat er niet genoeg aandacht voor is geweest. Of denken jullie dat ik inderdaad een beetje een aansteller ben, en het zelf heb uitgelokt. Hebben mensen dit ook zo meegemaakt? Met het stoppen van misbruik, het horen van familie dat het niet klopt en misbruik, maar geen verkrachting? (Volgens de aangifte valt het waarschijnlijk wel onder verkrachting wegens aanraken met evt. binnendringen, en de andere nare aanrakingen bij elkaar, met dat huilen enzo). Maar toch is het geen echte verkrachting, en daarom is het voor  voor veel mensen een stuk minder erg, en mag ik het van mezelf ook niet erg vinden. Ik vind het jammer dat ik niet sterk genoeg ben om voor mezelf te kunnen zeggen: Ik vond het erg, dus het is erg. Dat lukt me gewoon niet. Misschien toch omdat het gewoon waar is. Dat het inderdeed niets is om je echt druk over te maken.

Groetjes

Elke

  • Jr. Member
  • **
  • Posts: 69
misbruik vader, maar geen verkrachting
« Reply #1 on: December 09, 2016, 05:08:14 PM »
Ik krijg kippenvel van je verhaal, dit is heel erg.
Dit is sexueel misdrijf, niet minder en ook heel veel meer.
Dit is verkrachting, jij wilde niet, jij stribbelde tegen en daar mag je heel trots op zijn, je liet het niet zomaar gebeuren.
Goed dat je het op een gegeven moment hebt kunnen stoppen, dat had je echt niet eerder gekund.
Je vader heeft macht over je en dat heeft hij misbruikt, je kon het niet stoppen, je huilde en toch ging hij door.
Ook kon je niet weten hoe het aan te pakken en ook niet weten, je gevoel was wel goed dat je niet wilde, dat het abnormaal was.
Iemand die met zijn tengels aan je zit, wie dan ook, waar jij geen toestemming voor geeft, misbruikt je.
Iemand die jou dingen laat doen wat niet goed voelt voor je, misbruikt je.
Niemand die in zo'n positie zit is schuldig en uitlokken bestaat niet, uitlokken doe je pas als je het zelf wilt en dan nog heeft een vader of een meerderjarig persoon je niks aan te doen omdat je te onschuldig en jong bent om dit te begrijpen.
Je mag heel erg hard zeuren en zeuren is nog te mild, je mag boos zijn, woest, hij heeft je beschadigd, je jeugd kapot gemaakt. Dat is verkrachting van je ziel en van je persoon en ook van je mooie meisjeslichaam en alle pijn die daar bij hoort.
Dit is vele malen erger dan op de hoek van de straat verkracht worden door de een of andere maniak, ook al heet het dan echt verkrachting en mag je er mee naar buiten treden.
Voor familie die zegt dat het wel meevalt of niet gebeurd is maken het voor zichzelf gemakkelijk, wat er niet is is er ook niet en heb je geen last van.
En dat je voor jezelf moeilijk is om te zeggen; ik vind het verkrachting dus het is verkrachting, is ook een soort van beschermingsmechanisme. Je kunt de volle gevoelens die je altijd weggestopt hebt nog niet aan.
Vertel je verhaal en je gevoelens tegen je therapeut, niet een maar 100 keer en telkens kom je een stukje dichter bij jezelf en kun je helen.
Geef jezelf de tijd, dit is iets van jaren en dat kun je niet zomaar door een keer vertellen en aangifte te doen uitpoetsen en dat moet je ook niet willen anders beinvloedt het je hele leven in alles wat op je pad komt en word je doodziek.
Wat de mensen betreft; iemand die dit nog nooit overkomen is, mag en kan hier nooit over oordelen, hun mening is totaal niet belangrijk, zij weten niet wat jij voelt.
Ik leef met je mee en wens je hele goede hulp toe, je bent het waard.