Author Topic: NAH en kindjes krijgen  (Read 2790 times)

MerelW

  • Newbie
  • *
  • Posts: 1
NAH en kindjes krijgen
« on: November 15, 2016, 09:14:14 PM »
Hallo allemaal,

Ik ben een moeder van 33 jaar en heb 9 jaar geleden een auto ongeluk gehad waarbij ik hersenletsel heb opgelopen. Mijn energie is mijn grootste beperking. Gelukkig mocht en kon ik 6 jaar later moeder worden, dit was erg zwaar maar ik wist met veel hulp een goede lijn te vinden en een goede moeder te zijn.. echter kwam ik na een half jaar erachter dat ik ongepland zwanger was van een tweede kindje. Ik zat in de put omdat ik niet wist of ik het energiek wel aankon. Zelfs toen overna gedacht om de zwangerschap te stoppen, maar nee ik kon dit niet en was zo blij toen ik het hartje hoorde, dat ik zeker wist van dit kunnen wij en ik kan dit. Mijn twee jongens schelen 15 maanden. Tropenjaren hoor, 3 en 2 jaar. Energiek erg zwaar maar ik geniet zo dat ik moeder kan zijn.. iets wat ik gelukkig nog wel kan (met hulp) en ik ben tenminste weer iets in het leven.
Nu komt mijn vraag, m'n hele leven wil ik een groot gezin, maar door m'n beperking is dat gewoon een no go, maar toch ook al weet ik dat ik het niet moet doen, toch kriebelt het om nog een kindje op de wereld te mogen zetten... m'n verstand zeg, doe het niet maar m'n gevoel zegt, ook dit komt goed en ga je/jullie redden.
Graag zoek ik moeders die ook een beperking hebben en hoe doen jullie het en wat zouden jullie doen.
Dankjewel

Elke

  • Jr. Member
  • **
  • Posts: 69
NAH en kindjes krijgen
« Reply #1 on: November 15, 2016, 09:45:43 PM »
Ik denk dat het bij de meeste moeders wel blijft kriebelen.
Ik heb 3 kinderen maar ik ben pas ziek geworden toen mijn kinderen op de basisschool zaten.
Dus over een beperking en baby en peutertijd kan ik niks zeggen.
Ik heb geen spijt van mijn kinderen maar heb wel zo iets van 2 was genoeg geweest.
De zwaarste periode ervaar ik nu, de puberteit en vooral de drukte en aanwezigheid.
Ik kan ook niet tegen prikkels, lig veel op bed door weinig energie.
Pubers hebben je op een andere manier nodig dan kleine kinderen.
Het is niet meer om 8 uur 's avonds stil omdat ze slapen of in hun pyamatje op de bank zitten.
Geen vaste schooltijden meer maar constant wel iemand thuis, ik noem het duiventil, alles vliegt af en aan met heel veel lawaai.
De zorgen over waar ze uithangen, de vrienden die af en aan komen en constante loop naar de koelkast.
Het zuigt alle energie uit me en daarbij probeer ik het ook nog een zo normaal mogelijk gezin te vormen.
En pubers kosten ook een vermogen, ook al hebben mijn man een redelijk inkomen, mijn uitkering blijft mijn uitkering.
Meer gaan werken als de kinderen groter worden is er nooit van gekomen en komt er ook niet van.
We komen deze tijd ook wel weer door maar dit zijn voor mij de tropenjaren.