Author Topic: Ouderverstoting/PAS syndroom  (Read 37154 times)

Diamonds

  • Newbie
  • *
  • Posts: 2
Ouderverstoting/PAS syndroom
« on: August 20, 2013, 11:19:03 AM »
Dag forummers,

Ik heb over bovenstaand onderwerp geen recente topics gevonden, daarom begin ik zelf maar een nieuwe.

Eigenlijk ben ik op zoek naar mensen die hiermee ervaring hebben of mensen in hun omgeving die ermee geconfronteerd worden. Tot afgelopen vrijdag heb ik zelf nog nooit van deze termen gehoord, maar het blijkt dat mijn vriend wel degelijk een "vervreemde ouder" is. Het blijkt voor te komen bij 40% van gescheiden ouders.

Hoewel er (zeker juridisch) geen erkenning is in Nederland, vraag ik me af of er dan helemaal geen hulpverlening is voor verstoten/vervreemde/PAS-ouders.

Via deze weg hoop ik dat er iemand is, die hier wat meer informatie over kan geven. Mijn vriend heeft voor zijn gevoel echt alles geprobeerd maar heeft op dit moment geen contact meer met zijn kinderen. Hij heeft hier lichamelijk en psychisch last van.

Alvast bedankt voor het lezen en de eventuele reactie.

Margreet55

  • Newbie
  • *
  • Posts: 2
Ouderverstoting/PAS syndroom
« Reply #1 on: September 17, 2013, 09:04:55 PM »
Het P.A.S oftewel het ouderverstotingssyndroom komt heel veel voor. Alleen de mensen weten het niet en weten ook niet hoe en wat.
Ouderverstoting gebeurt als vaak de verzorgende ouder, de andere ouder zwart maakt en het voor de kinderen moeilijk maakt op een fijne manier met die ouder om te gaan.
De dagen dat de ouder de kinderen ophaalt en de kinderen niet 'kunnen".
Dwars liggen m.b.t de omgangsregeling. alles wat de andere ouder doet, denkt, zegt etc. is verkeerd.
Ik ben een verstoten ouder. Hoewel mijn kinderen al volwassen zijn met eigen kinderen werkt het nog steeds door. Er wordt niet me me gepraat, wel over me. Ik heb aan ALLES schuld. Het is nu zover dat ik mijn kinderen niet meer zie en mijn kleinkinderen me worden onthouden.
Het is begonnen toen ze "vrijwillig" bij hun vader zijn gaan wonen en ze gaandeweg hebben gehoord hoe slecht ik wel niet was. En nog gaat het door.
Mijn dochter wil 'wel" contact, als ik op mijn knieŽn ga en zeg dat Alles mijn schuld is.
Zover wil ik niet gaan. Ik zou wel een gigantische macht hebben dat ik alles en iedereen kan laten doen wat ik wil.

Marielle S

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 340
Ouderverstoting/PAS syndroom
« Reply #2 on: September 24, 2013, 11:16:33 AM »
Nooit geweten dat dit woord bestaat..
Heb alles zelf moeten verwerken.. En zelf stappen moeten ondernemen.

Grtjes  Mar

Diamonds

  • Newbie
  • *
  • Posts: 2
Ouderverstoting/PAS syndroom
« Reply #3 on: February 26, 2014, 04:42:53 PM »
Dag Margreet,

late reactie, maar ik dacht, ik kijk nog eens of er iemand gereageerd heeft.

Wat een verschrikkelijk verhaal... en erg ook dat dit nu nog zo'n rol speelt in jouw leven.
Allereerst hoop ik dat je een groepje mensen om je heen hebt die van je houden en die je positieve energie geven. Zodat je het idee hebt dat het leven toch ook mooi kan zijn.

Ik zeg dit, omdat mijn partner vaak niet geloofd wordt. Vrienden is ie kwijt. En ja, zelfs ik, heb het eerste halfjaar van onze relatie steeds maar voor moeder gepraat. Ik nam het voor haar op. Totdat.... ik in de gaten kreeg dat moeder op een heel slimme manier met haar kinderen omgaat. Het zo brengen dat het toch steeds maar de fout van papa is. Ik raakte als partner gefrustreerd. Ik zag een man die zijn leven volledig aanpaste aan zijn kinderen. Hij vloog voor ze. Deed alles. En kinderen zaten lekker lui op de bank in het weekend. (want dat hoort zo als je bij papa bent, je ziet hem al zo weinig!)

Door allerlei gebeurtenissen heeft mijn partner zijn kinderen nu een half jaar niet gezien. Hij probeert een kaartje te sturen, maar krijgt een brief met negatieve uitlatingen terug. Hij wil heel graag een persoonlijk gesprek met ze. Maar zij geven aan dat ze daar niet aan toe zijn. (en toch is het zijn schuld dat er geen contact meer is! zo zeggen ze dat letterlijk) Dit is aan de orde gekomen na een telefonisch gesprek, omdat het in januari weer geescaleerd is, na de zoveelste poging van mijn partner om contact te zoeken.

We hebben nu besloten het los te laten. We gaan met ons drietjes verder. (ik heb een zoon en al 8 jaar een goedlopend co-ouderschap, mijn partner wordt geaccepteerd door mijn ex) Maar ja... de kinderen zijn jarig, gaan examen doen, etc. We weten nu al, wordt er een kaartje gestuurd, krijgt hij een brief terug. Of een bericht via facebook. Ook al geeft mijn partner aan dat hij brieven niet prettig vindt, maar graag een persoonlijk gesprek wil, ze kunnen hem altijd bellen en de deur staat wagenwijd voor ze open, doen ze dat niet... En die brieven en berichten.... echt... zelfs ik, als partner, na een relatie van anderhalf jaar, wordt er soms KRANKZINNIG van. Wat erg, wat respectloos...

En dit is maar 1 van de zovele situaties. Hoe komt het toch dat mensen er zo weinig over spreken? In 40% van de echtscheidingen komt dit voor, er moeten toch mensen zijn die hier mee te maken hebben (gehad)?

Mijn partner is lamgeslagen. Kapot. Niet meer in staat om voor zichzelf op te komen. Gelukkig heb ik hem kunnen overtuigen dat hij de moeite waard is en dat hij helemaal geen slechte vader is. Hij geloofde het zelf op een gegeven moment. Dat ging me echt te ver.

Voor eenieder die dit leest en die zich hierin herkent, sterkte. Je bent niet alleen! Probeer een weg te zoeken naar afstand en toch ook je kinderen laten zien dat je van ze houdt. Hoe moeilijk dat ook is.

@Marielle, ik kende de term ook niet. Maar helaas wordt het in Nederland ook nog niet (juridisch) erkent. Ik ben zelf gaan zoeken, ik dacht, hier moet een woord voor zijn. Mijn vriend is toch niet de enige! Toen ik het hem liet lezen heeft ie zitten janken van herkenning. Dit was nou precies wat er gebeurde, maar inderdaad, het viel niet onder woorden te brengen. Ook voor jou sterkte gewenst.
« Last Edit: February 26, 2014, 04:47:12 PM by Diamonds »

Marielle S

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 340
Ouderverstoting/PAS syndroom
« Reply #4 on: April 10, 2014, 12:40:31 AM »
Dank voor je reactie..
Ik moet zeggen, blijf altijd contact houden met je kinderen, ook al is dit met sms/whatsapp... Zeg echt wat je denkt... Dat je van ze houdt...
Nu komt mn zoon gelukkig om de week, in het weekend slapen.. Daar ben ik heel blij om... Ik hoop dat dit ooit bij jou partner goed gaat komen...  

Succes verder grtjes Mar x

verstotenmama

  • Newbie
  • *
  • Posts: 1
PAS syndroom
« Reply #5 on: October 16, 2016, 09:54:54 AM »
Mijn kinderen vertonen kenmerken van het PASsyndroom. Ik kan geen details geven, omdat het voor komt. Ook is er sprake van loyaliteitsmisbruik. Ik heb allerlei bewijzen ,maar wat zijn jullie ervaringen met de kinderbescherming? Zij lijken dit, ondanks de vele aantoonbare symptomen ,niet mee te nemen. Het wordt genegeerd. Hoe kan dit? Vooral omdat zij te pas en te onpas verkondigen te handelen in "het belang van het kind", maar geen nader onderzoek doen.  Ik nam aan dat de kinderbescherming juist een goede instantie zou zijn en  dat hierdoor eens goed de schade en de andere partijen onder de loep zouden worden genomen. Gezien raadsonderzoekers ook ruim de tijd hebben, gezien een looptijd van een raadsonderzoek.

Bewijzen, feiten, nergens wordt naar gekeken. Er worden vroegtijdig al besluiten genomen. Informanten worden niet benaderd. Hun besluiten nemen zij op basis van aannames. Wat speelt er bij de kinderbescherming?

Is dit een gevolg van geldgebrek? Ik vind de werkwijze nogal uit deze tijd. Niet transparant.

Gelukkig ben ik niet dom en weet ik mijn wegen te bewandelen, maar ik verbaas mij over de onprofessionele werkwijze van dergelijke instanties, die als gevolg de psyche van kinderen aantast en hele gezinnen hun toekomst verwoest.

Ook de opleiding van raadsonderzoekers is beperkt. Een opleiding tot maatschappelijk werker,in principe  niets mis mee, maar een dergelijke opleiding lijkt mij te minimaal.

Ook worden raadsonderzoekers niet gescreend op trauma's of  zoals een psychiater ook zelf therapie krijgt, om objectief te blijven, blijkt dit bij raadsonderzoekers niet het geval te zijn.

Ook zijn wij als ouder de dupe van het gewijzigde systeem. Het voortraject wordt gedaan door casemanagers van een gemeente. Mensen met geen ervaring, gezien deze functies nieuw zijn. Tref je het niet dan, kan een casemanager besluiten nemen die vergaande gevolgen hebben, zoals de kinderbescherming inschakelen. En dat is een stadium waar je als goede en liefhebbende ouder niet wilt belanden.

Maar goed, meer kan ik niet kwijt voorlopig.

Lyne

  • Newbie
  • *
  • Posts: 2
Ouderverstoting/PAS syndroom
« Reply #6 on: June 19, 2017, 07:40:33 AM »
Hallo Margreet,

Mijn verhaal is bijna identiek aan die van jou. Nu zou ik zelf graag in contact willen komen met een lotgenoot om er eens uitvoerig over te kunnen babbelen. Mocht jij hier voor openstaan dan hoor ik het heel graag.

Alvast dank en sterkte.

Groet Lyne.




Quote from: Diamonds;131705
Dag Margreet,

late reactie, maar ik dacht, ik kijk nog eens of er iemand gereageerd heeft.

Wat een verschrikkelijk verhaal... en erg ook dat dit nu nog zo'n rol speelt in jouw leven.
Allereerst hoop ik dat je een groepje mensen om je heen hebt die van je houden en die je positieve energie geven. Zodat je het idee hebt dat het leven toch ook mooi kan zijn.

Ik zeg dit, omdat mijn partner vaak niet geloofd wordt. Vrienden is ie kwijt. En ja, zelfs ik, heb het eerste halfjaar van onze relatie steeds maar voor moeder gepraat. Ik nam het voor haar op. Totdat.... ik in de gaten kreeg dat moeder op een heel slimme manier met haar kinderen omgaat. Het zo brengen dat het toch steeds maar de fout van papa is. Ik raakte als partner gefrustreerd. Ik zag een man die zijn leven volledig aanpaste aan zijn kinderen. Hij vloog voor ze. Deed alles. En kinderen zaten lekker lui op de bank in het weekend. (want dat hoort zo als je bij papa bent, je ziet hem al zo weinig!)

Door allerlei gebeurtenissen heeft mijn partner zijn kinderen nu een half jaar niet gezien. Hij probeert een kaartje te sturen, maar krijgt een brief met negatieve uitlatingen terug. Hij wil heel graag een persoonlijk gesprek met ze. Maar zij geven aan dat ze daar niet aan toe zijn. (en toch is het zijn schuld dat er geen contact meer is! zo zeggen ze dat letterlijk) Dit is aan de orde gekomen na een telefonisch gesprek, omdat het in januari weer geescaleerd is, na de zoveelste poging van mijn partner om contact te zoeken.

We hebben nu besloten het los te laten. We gaan met ons drietjes verder. (ik heb een zoon en al 8 jaar een goedlopend co-ouderschap, mijn partner wordt geaccepteerd door mijn ex) Maar ja... de kinderen zijn jarig, gaan examen doen, etc. We weten nu al, wordt er een kaartje gestuurd, krijgt hij een brief terug. Of een bericht via facebook. Ook al geeft mijn partner aan dat hij brieven niet prettig vindt, maar graag een persoonlijk gesprek wil, ze kunnen hem altijd bellen en de deur staat wagenwijd voor ze open, doen ze dat niet... En die brieven en berichten.... echt... zelfs ik, als partner, na een relatie van anderhalf jaar, wordt er soms KRANKZINNIG van. Wat erg, wat respectloos...

En dit is maar 1 van de zovele situaties. Hoe komt het toch dat mensen er zo weinig over spreken? In 40% van de echtscheidingen komt dit voor, er moeten toch mensen zijn die hier mee te maken hebben (gehad)?

Mijn partner is lamgeslagen. Kapot. Niet meer in staat om voor zichzelf op te komen. Gelukkig heb ik hem kunnen overtuigen dat hij de moeite waard is en dat hij helemaal geen slechte vader is. Hij geloofde het zelf op een gegeven moment. Dat ging me echt te ver.

Voor eenieder die dit leest en die zich hierin herkent, sterkte. Je bent niet alleen! Probeer een weg te zoeken naar afstand en toch ook je kinderen laten zien dat je van ze houdt. Hoe moeilijk dat ook is.

@Marielle, ik kende de term ook niet. Maar helaas wordt het in Nederland ook nog niet (juridisch) erkent. Ik ben zelf gaan zoeken, ik dacht, hier moet een woord voor zijn. Mijn vriend is toch niet de enige! Toen ik het hem liet lezen heeft ie zitten janken van herkenning. Dit was nou precies wat er gebeurde, maar inderdaad, het viel niet onder woorden te brengen. Ook voor jou sterkte gewenst.

Lyne

  • Newbie
  • *
  • Posts: 2
Lotgenoten contact gezocht
« Reply #7 on: June 19, 2017, 07:56:15 AM »
Beste allemaal,

Mijn verhaal is bijna identiek aan die van Margreet en ik merk dat ik heel erg de behoefte heb om erover te praten met lotgenoten. Mensen die begrijpen wat ik doormaak. Wellicht adviezen en tips hebben.
Ik zou dan ook graag in contact willen komen met lotgenoten.
Mocht iemand hier interesse in hebben of wellicht informatie over hebben dan hoor ik dit heel graag. Het liefs in een privť bericht.


Alvast dank en groet Lyne